มและคนอื่น ๆ จึงเดินไปภายในถ้ำหิมะ และได้พบกับเขตแดนที่เหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้งหนึ่ง ลู่เฉินเดินนำคนอื่น ๆ และทะลุผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ภายในถ้ำนี้มีซากศพอยู่ร่างหนึ่ง และซากศพนี้ไม่ได้ถูกแช่แข็งไว้แต่อย่างใด เพียงแค่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
คนผู้นี้เป็นคนอ่อนวัยคนหนึ่ง ฟาเทียนและฉีฉีน้อยต่างก็ไม่รู้จัก แต่เพียงไม่นานลู่เฉินก็ดูออก เพราะคนอายุน้อยผู้นี้เหมือนกับร่างที่ตนได้ปิดผนึกไว้ไม่ผิดเพี้ยน
ชายหนุ่มแน่ใจได้ในทันทีว่าสิ่งตรงหน้านี้ไม่ใช่ร่างที่แท้จริงของเขาแน่นอน
ดังนั้นลู่เฉินจึงขมวดคิ้วพลางพูดขึ้นว่า “เป็นอีกร่างหนึ่ง?”
“เป็นอีกร่างหรือ?” ฟาเทียนรู้สึกสงสัย
ฉีฉีน้อยมองไปยังชายหนุ่มด้วยความกังวลใจ
ลู่เฉินตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “ร่างกายนี้เหมือนกับเงาร่างวิญญาณสีดำที่ถูกแช่แข็งไว้เมื่อครู่ทุกประการ”
“ว่าอย่างไรนะ?” ฟาเทียนและฉีฉีน้อยอุทานออกมาพร้อมกัน
จักจั่นอัสนีที่กำลังบินไปรอบ ๆ เอ่ยว่า “ที่นี่มีร่องรอยบางอย่าง”
ทุกคนจึงเข้าไปดู จึงได้เห็นว่ามีกองหิมะกองหนึ่ง และหิมะนี้มีร่องรอยของการถูกเหยียบโดยใครบางคน
ชายหนุ่มมองไปยังทุกคน “ไป”
ทุกคนจึงไปตามทันที
ในตอนแรก ทุกคนสัมผัสได้ถึงร่อยรอยที่อวิ๋นซวนซวนทิ้งไว้
แต่เมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง ร่องรอยนี้กลับหายไป และเมื่อทุกคนเดินออกจากอุโมงค์เล็กนี้แล้วก็มาถึงพื้นหิมะแห่งหนึ่ง
“ไม่มีร่องรอยใดแล้ว” ฟาเทียนพูดด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง
