หนุ่ม เจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้าจะทำอันใดเจ้าไม่ได้หรอกนะ?” ผู้นำจวนมองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีเงาร่างใครเลย และยังไม่พบกลิ่นอายใด ๆ จึงรู้สึกกระวนกระวายใจ
ทว่าในสระเหมันต์พลันมีเสียงดังขึ้นอย่างรวดเร็ว “ผู้นำจวนหลิ่ว ระวัง! พ่อหนุ่มนั่นเปลี่ยนค่ายกลโดยรอบแล้ว”
“พี่ไห่ เจ้าหมายถึงพ่อหนุ่มคนนั้นเปลี่ยนค่ายกลรอบ ๆ บ่อน้ำแข็งหรือ?” ผู้นำจวนถามออกไปตามเสียงนั้น
“อืม” เสียงนั้นส่งเสียงตอบรับ
ผู้นำจวนโกรธจัดทันที “ไอ้สารเลว!”
ในยามนี้เอง จู่ ๆ ลู่เฉินที่อยู่ในระยะไม่ไกลจากผู้นำจวนมากนักก็ส่งยิ้มให้อีกฝ่าย “เป็นอย่างไรบ้าง ชินแล้วสินะ?”
“รนหาที่ตาย!” ผู้นำจวนเปล่งแสงสว่างวาบก่อนจะมาอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน
แต่เมื่อผู้นำจวนเริ่มเคลื่อนไหว จู่ ๆ ลู่เฉินก็มายืนอยู่ด้านข้าง และอวิ๋นซวนซวนก็ยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่ม ใช้มือทั้งสองข้างผลักออกไป ลมเย็นจัดพัดเข้าสู่ร่างของผู้นำจวนทันที
ผู้นำจวนตาเบิกกว้าง “เจ้า!”
ผู้นำจวนไม่สามารถสะท้อนกลับได้อีกต่อไป เพราะอวิ๋นซวนซวนรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ในจี้หยกเป่ยเสวี่ยเข้ากับการโจมตีเมื่อครู่ ทำให้ไอเย็นพุ่งเข้าไปในตัวผู้นำจวน จากนั้นผู้นำจวนก็ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว ราวกับว่าเป็นมนุษย์น้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้นำจวนยังไม่สามารถใช้กำลังในร่างกายของเขาได้อีก เขาทำได้เพียงใช้จิตสัมผัสตะโกนด่าอยู่ในร่างกายของเขา “เจ้า เจ้ากล้าที่จะวางแผนต่อต้านข้า!”
อวิ๋นซวนซวนถอนห
