ายใจ “ข้าต้องขอบคุณจี้หยกเป่ยเสวี่ยi!”
เมื่อเห็นพลังแวววับบนจี้หยกเป่ยเสวี่ย ผู้นำจวนก็กระวนกระวาย “ข้าปล่อยให้พวกมันกลับไปหมดแล้วนี่ มันจะมีพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร?”
อวิ๋นซวนซวนตอบกลับไปว่า “ฉีเหยียนและเจี้ยนซิงเฟิงไปเรียกผู้ที่จากไปกลับมา และยังเรียกมามากกว่าเดิม!”
“อันใดนะ!” ผู้นำจวนโกรธจนแทบบ้า แต่ร่างกายของเขากลับขยับไม่ได้ วิญญาณของเขาถูกแช่แข็งอยู่ในห้วงจิตสำนึก และเขาก็ไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้ จึงได้แต่สาปแช่งอีกฝ่ายอยู่ตรงนั้น
และเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้นำจวนสร้างปัญหาอีกครั้ง ลู่เฉินจึงปล่อยให้กุ่ยเจี๋ยเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่าย
ผู้นำจวนสบถทันที “นี่มันบ้าอันใด ออกไปนะ!”
หลังจากที่ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างพอใจ เขาก็มองไปที่อวิ๋นซวนซวน “รวบรวมกำแพงน้ำแข็งไว้บริเวณนี้ อย่าให้ใครเข้าใกล้ได้!”
“อืม!” อวิ๋นซวนซวนจึงรวบรวมกำแพงน้ำแข็งรอบตัวลู่เฉินและผู้นำจวนทันที
ชายหนุ่มร่ายเงาวิญญาณอัสนี และพุ่งเข้าไปในตัวผู้นำจวน
…
ในห้วงจิตสำนึกภายในตัวของผู้นำจวน เขาถูกกุ่ยเจี๋ยพัวพันอยู่ จนกระทั่งเมื่อเขาเห็นลู่เฉินเข้ามาก็กล่าวขู่ออกไปว่า “ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เขาพุ่งมาอยู่ตรงหน้าลู่เฉินและฟาดฝ่ามือใส่อีกฝ่ายทันที
พลังวิชาวิญญาณของอีกฝ่ายนั้นดูทรงพลังมาก แต่เมื่อฝ่ามือประทับลงบนเงาวิญญาณของลู่เฉิน มันก็เป็นเพียงแค่ลมวูบวาบ ไม่มีผลอื่นใดอีก
หลังจากที่ผู้นำจวนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาก็มองไปที่ชายหน
