ุ่มด้วยความประหลาดใจ “ข้าโจมตีถูกเจ้าชัด ๆ ”
“เจ้าใช้อันใดโจมตีข้า?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
“ฝ่ามือของข้าสังหารวิญญาณขั้นแปลงเซียนได้อย่างไม่มีปัญหา” ผู้นำจวนกล่าวอย่างมั่นใจ
ชายหนุ่มจึงหัวเราะอย่างชั่วร้าย “แต่ข้าไม่ได้อยู่ในขั้นแปลงเซียน!”
“เจ้าอยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้!”
“โอ้ จริงหรือ?” ลู่เฉินร่ายคาถาภูตผีและทันทีที่เขาเข้าไปพัวพัน ผู้นำจวนก็ตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของปัญหา
“เจ้า เจ้าไม่ใช่วิญญาณขั้นหลอมแก่นแท้!” ผู้นำจวนเริ่มร้อนใจ แต่เขาติดอยู่ในนี้ ไม่สามารถต่อสู้ได้เลย และทำได้เพียงร้องคำรามออกมาต่าง ๆ นานา
ลู่เฉินมองไปที่ผู้นำจวนด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ อย่าเสียแรงเปล่าเลย
ผู้นำจวนโกรธจัดและถึงกับขู่ว่า “ดินแดนกดิ์สิทธิ์สยบมารไม่มีทางไว้ชีวิตเจ้าแน่!”
“มันก็แค่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สยบมาร มีอันใดต้องหวาดกลัว” ชายหนุ่มพูดอย่างเหยียดหยาม
“เจ้าเป็นบ้าหรือไร!” ผู้นำจวนตะคอก
“ลองคิดดูสิว่าข้าจะจัดการกับเจ้าได้อย่างไร” ลู่เฉินมองไปที่ผู้นำจวนด้วยรอยยิ้ม
ผู้นำจวนกัดฟันด้วยความโกรธ “เจ้าฆ่าข้าไม่ได้!”
“โอ้ จริงหรือ?” ชายหนุ่มเตรียมตราประทับภูต
และในยามนี้จู่ ๆ ก็มีเสียงแปลก ๆ ที่แหลมสูงเสียดแทงแก้วหูดังมาจากภายนอก ผู้นำจวนส่งเสียงร้องดัง จากนั้นจิตวิญญาณทั้งหมดของเขาก็สลายไป
ดวงตาของลู่เฉินเบิกกว้าง “วิชาบดขยี้วิญญาณ!”
วิชาบดขยี้วิญญาณก็มีความหมายตามชื่อของมัน หมายถึงการทำให้วิญญาณแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่
