ดผนึกพลังที่อยู่ในร่างกายของเขาแล้ว
ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่ได้อยู่เฉย ๆ เขาคว้าเจี้ยนซิงเฟิงเอาไว้จนอีกฝ่ายตกตะลึง “เจ้ากำลังจะทำอันใด?”
ลู่เฉินใช้ฝ่ามือโจมตีจุดตันเถียนของเขา จากนั้นก็ดูด ‘จี้หยกเป่ยเสวี่ย’ ออกมา
เจี้ยนซิงเฟิงหน้าซีดด้วยความตกใจ “นั่นของข้า!”
ชายหนุ่มไม่สนใจและถือ ‘จี้หยกเป่ยเสวี่ย’ ด้วยมือซ้าย จากนั้นพลันมีแรงมหาศาลแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของชายหนุ่ม จากจี้หยกเป่ยเสวี่ยก็ทำให้รัศมีของลู่เฉินพุ่งสูงขึ้น
ทุกคนพลันตกตะลึง
บุรุษชราหัวโล้นเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก “เขาใช้จี้หยกเป่ยเสวี่ยหรือ?”
“แต่เขาไม่เคยหลอมมันไม่ใช่หรือ?”
“ใช่!”
ผู้อาวุโสเหล่านั้นไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนฉีเหยียนและเจี้ยนซิงเฟิงก็สับสนเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่ซ่อนตัวด้วยความตกใจ สำหรับผู้นำจวน เขาไม่สนใจและแผ่พลังแข็งแกร่งออกไป จากนั้นลูกกลมเกลี้ยงสีดำขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นทีละลูก
ชายชราทั้งหกคนถูกโจมตีจนกระเด็นลอยไป
ฉีเหยียนตกตะลึง “พลังช่างทรงพลังอะไรเช่นนี้”
เจี้ยนซิงเฟิงถามด้วยความประหลาดใจ “หรือว่าเขาไม่ได้อยู่ในขั้นแปลงเซียนแล้ว?”
ลู่เฉินโยนภูเขาออกไปและดูดชายชราทั้งหกเข้าไปในนั้น เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่ตาย ถึงอย่างไรเสียชายหนุ่มก็ต้องอาศัยพวกเขาค้นหาราชาวิญญาณสวรรค์
ผู้นำจวนถลึงตามองที่ลู่เฉินและพูดว่า “พ่อหนุ่ม ข้าสามารถทะลวงระดับขั้นได้อย่างรวดเร็ว แต่เจ้าทำให้ข้าทำลายผนึกในร
