บทที่ 535 ผู้ที่ฝีมือเทียบได้กับเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน
เมื่อทั้งหกคนถูกถามเรื่องนี้ พวกเขาก็เงียบไปทันที ราวกับว่าพวกเขามีบางอย่างที่ต้องปิดบังไว้
“อันใดนะ? หยุดพูดแล้ว?” ลู่เฉินมองพวกเขาทั้งหกด้วยรอยยิ้ม
บุรุษหัวโล้นพูดอย่างสุภาพว่า “พ่อหนุ่ม ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากบอกเจ้า แต่พวกเราบอกไม่ได้!”
“บอกไม่ได้หรือ เพราะเหตุใด?”
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงเรียนรู้เคล็ดวิชาวิญญาณทั้งยังห้ามพูด
บุรุษหัวโล้นอธิบายว่า “ท่านอาจารย์ ผู้นั้นบอกว่าห้ามพูดอันใดเกี่ยวกับภูมิหลังของเขา”
“เล่าให้ฟังหน่อย”
“ไม่ได้!” บุรุษหัวโล้นส่ายหัวอย่างเด็ดขาด และอีกห้าคนก็ส่ายหัวเช่นกัน
ลู่เฉินมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “ถ้าพวกเจ้าไม่พูด ข้าก็คงต้องใช้วิธีบังคับแล้ว”
“หมายถึงเจ้าจะบีบบังคับพวกข้าหรือ?” บุรุษหัวโล้นมองอีกฝ่ายอย่างแปลก ๆ ขณะที่อีกห้าคนก็ตื่นตัวเช่นกัน
ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย จากนั้นคำสาปภูตผีก็ปรากฏขึ้นและเข้าพัวพันกับวิญญาณของคนทั้งหกอย่างรวดเร็ว ในยามนี้ทั้งหกคนถึงได้รู้ว่าวิญญาณของลู่เฉินน่ากลัวเพียงใด
“เจ้าเป็นใคร! เจ้าจะทำอันใด!” บุรุษหัวโล้นกระวนกระวาย
“ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้าเรียนเคล็ดวิชาฝ่ามือปราณวิญญาณมาจากใคร?!” ลู่เฉินจ้องมองที่คนเหล่านี้พลางฉีกยิ้ม
“พวกเราจะไม่บอกเจ้า!” บุรุษหัวโล้นเอ่ยอย่างดื้อรั้น และอีกห้าคนก็แสดงท่าทีว่าจะไม่ทรยศต่อคนผู้นั้นเช่นกัน
ลู่เฉินทำได้เพียงยิ้ม “คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเช
