ียวลอยอยู่บนท้องฟ้า พวกเขาก็คิดว่าภูเขาลูกนี้เอาไว้ใช้จัดการกับพวกเขา ดังนั้นทั้งสามจึงตกใจมาก
จนกระทั่งลู่เฉินโบกมือ ภูเขาก็หดเล็กลงและตกลงไปในมือของลู่เฉิน
ฟาเทียนตกใจทันที “ผู้อาวุโส นี่คืออันใด?”
“มันเป็นภูเขาที่ขังเราไว้ก่อนหน้านี้ แต่ถูกข้าจัดการแล้ว” ชายหนุ่มอธิบายในขณะที่ถือ ‘ภูเขา’ ขนาดเท่าตราประทับเอาไว้
ฟาเทียนอ้าปากค้าง “ผู้อาวุโส ท่านแข็งแกร่งจริง ๆ”
ฉีฉีกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเอ่ยถาม “ถ้าอย่างนั้นในภูเขาลูกนี้ก็มีแต่หมอกพิษที่น่ากลัวเต็มไปหมด?”
หลังจากที่ลู่เฉินส่งเสียงตอบรับ ฉีฉีน้อยก็ร้องว้าว ส่วนอวิ๋นซวนซวนก็จ้องมองลู่เฉินอย่างแปลกประหลาด “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าเหมือนปีศาจมากกว่าข้าเสียอีก!”
ลู่เฉินยกยิ้ม “ไปที่สระเหมันต์กันเถอะ”
“สระเหมันต์มีผู้อาวุโสเฝ้าอยู่มากมาย ข้ากลัวว่าข้าจะตายก่อนที่จะเข้าไปข้างในได้” อวิ๋นซวนซวนรู้ว่าคนที่มีอำนาจมากที่สุดในจวนเหมันต์อุดรคือผู้อาวุโสเหล่านั้น
ชายหนุ่มถามขึ้นว่า “พวกมันน่ากลัวกว่าซากศพพวกนั้นหรือ?”
“ผู้อาวุโสเหล่านี้อาจไม่น่ากลัวเท่าซากศพ แต่มีข่าวลือว่าเหล่าผู้อาวุโสฝึกจิตร่วมกัน ตราบใดที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ความแข็งแกร่งก็จะเพิ่มมากขึ้น นอกจากนี้พวกเขาจะได้รับการสนับสนุนพลังประหลาดจากสระเหมันต์ ดังนั้นพอพวกเขาอยู่ในสระนั้นก็จะน่ากลัวมาก” อวิ๋นซวนซวนบอกทุกอย่างที่นางรู้แก่ลู่เฉิน
“เช่นนั้นข้าจะลองดู” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ
เมื่อเห็
