้นอยู่หรือไม่?”
หยวนเส่าชิงขี้เกียจเกินไปที่จะพูดกับฟาเทียน เขามองไปที่ลู่เฉินและพูดอย่างกังวลว่า “พ่อหนุ่ม เจ้าปล่อยข้าไปดีกว่า ข้าจะแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นถ้าเจ้าทำร้ายพวกเรา คนของพันธมิตรกำจัดมารจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปแน่!”
ชายหนุ่มไม่เพียงแต่ไม่กลัวเท่านั้น แต่เขายังมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “พันธมิตรกำจัดมารของพวกเจ้าเกลียดคนที่ชื่อลู่เฉินเมื่อแสนปีที่แล้วมากไม่ใช่หรือ?”
“ไร้สาระ เขาเป็นจอมมารผู้ยิ่งใหญ่และเป็นศัตรูของพันธมิตรกำจัดมารของเรา” หยวนเส่าชิงเอ่ยตามความจริง
“เจ้ามีคุณสมบัติเพียงพอที่จะกำจัดเขาหรือไม่?” ลู่เฉินถามกลับ
“ตราบใดที่เขากล้าปรากฏตัว พันธมิตรกำจัดมารของเราจะกำจัดเขาอย่างแน่นอน!” หยวนเส่าชิงกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
แต่ก่อนที่ลู่เฉินจะทันได้พูด อวิ๋นซวนซวนก็โจมตีฝ่ามือด้วยลมเย็น และตีหยวนเส่าชิงที่กำลังต่อต้านอย่างหนัก ทำให้เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก จากนั้นทั้งตัวของเขาก็จมลงสู่ใต้ดิน เหลือเพียงร่างกายท่อนบนที่กระเสือกกระสนอยู่กลางอากาศ
สิ่งนี้ทำให้หยวนเส่าชิงสาปแช่ง “จอมมาร เจ้ากำลังทำอันใดอยู่?”
“ผู้อาวุโสลู่เมื่อหนึ่งแสนปีที่แล้วคือวีรบุรุษของข้า” อวิ๋นซวนซวนพูดอย่างโกรธเคือง
“จอมมารหญิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าพูดอันใด?” หยวนเส่าชิงรู้สึกว่าอวิ๋นซวนซวนบ้าไปแล้ว
“ข้าบอกว่าผู้อาวุโสลู่คือวีรบุรุษของข้า!”
“เพื่อคนที่เลื่อนลอยคนหนึ่ง? เจ้าต้องการที่จะต่
