่บนประตูหินขนาดใหญ่ว่า ‘สระเหมันต์’
“ว่ากันว่านี่คือพื้นที่ต้องห้ามของจวนเหมันต์อุดร?” หยวนเส่าชิงตกใจ
“อืม”
“ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปกับเจ้าได้หรือไม่?” หยวนเส่าชิงถามอย่างกระวนกระวาย
ผู้นำจวนมองค้อนอีกฝ่ายแวบหนึ่ง “ผู้นำหยวน นี่เป็นพื้นที่ต้องห้ามของพวกเรา ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะเข้าไปได้ตามใจชอบ”
“แต่”
“ถ้าเจ้าอยากรู้ที่อยู่ของมารอสูรตัวนั้น ก็ให้รอข่าวจากข้าที่เมืองเหมันต์อุดร แต่เงื่อนไขแรกก็คือข้าต้องจัดการพ่อหนุ่มนั่นก่อน” หลังจากพูดจบ ผู้นำจวนก็หันมองไกลออกไปและรีบเดินผ่านประตูหิน
มีหมอกสีขาวอยู่หลังประตูหิน
หยวนเส่าชิงและคนอื่น ๆ ไม่กล้าล่วงเกิน ดังนั้นคนเหล่านี้จึงมองไปที่หยวนเส่าชิงเพื่อรอการจัดการจากเขา แต่สีหน้าของหยวนเส่าชิงก็ดูไม่ได้เช่นกัน “ไป”
แต่ในขณะที่คนเหล่านี้กำลังจะบินข้ามไป ภูเขาสีเขียวเรืองแสงก็ตกลงมาจากท้องฟ้าและกระแทกเข้ากับกลุ่มของพวกเขา
ผู้คนจำนวนมากถูกทุบจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และหยวนเส่าชิงก็สร้างเกราะป้องกันต้านทานเอาไว้ แต่ภูเขาก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เขาจมลงไปในดินทีละนิด
“พ่อหนุ่ม หยุดนะ!” หยวนเส่าชิงที่จะประคองภูเขาไว้ไม่ไหวพูดด้วยความโกรธ
ลู่เฉินไม่ได้พูด แต่เป็นฟาเทียนที่หัวเราะและพูดว่า “พวกเจ้าไม่ได้บอกให้ผู้อาวุโสเปลี่ยนชื่อหรือ?”
“นี่คือกฎของพันธมิตรกำจัดมาร ไม่ใช่สิ่งที่ข้าขอ” หยวนเส่าชิงพยายามดิ้นรน
ฟาเทียนเอ่ยเย้ยหยัน “เวลานี้เจ้ายังจะดื้อรั
