บทที่ 531 เจิ้นซือซาน
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้กลัวอันใด ผู้นำจวนก็พูดติดตลกว่า “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าวิญญาณศาสตราวุธนี้ไม่เพียงแต่จะล่องหนได้เท่านั้น แต่ยังเกาะกับร่างของคนอื่นด้วย ดังนั้นถ้าเจ้าไม่อยากตายก็รีบออกไปซะ”
“เจ้าคงไม่ได้หวังให้ข้าตายใช่หรือไม่?” ลู่เฉินแสยะยิ้มออกมา
“ข้าอยากให้เจ้าตาย แต่เงื่อนไขคือข้าจะฆ่าเจ้าเอง!” ผู้นำจวนกล่าวด้วยความขุ่นเคืองใจ
ลู่เฉินหัวเราะและเลิกคุยกับผู้นำจวน อีกฝ่ายจึงก่นด่าอย่างลับ ๆ ในความมืด “อีกเดี๋ยวเจ้าจะได้รู้ว่าเจ้าจะได้ตายอย่างไร!”
ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ และในที่สุดก็พูดว่า “ออกมาเถิด”
ยามนี้แสงสีเขียวเปล่งแสงสว่างวาบ และพุ่งเข้าใส่ร่างกายของลู่เฉินด้วยความรวดเร็ว
ผู้นำจวนที่อยู่ในความมืดหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา “พ่อหนุ่ม เจ้าถูกครอบงำแล้ว”
ชายหนุ่มยิ้มโดยไม่พูดอันใด ยิ่งไปกว่านั้นยังนั่งขัดสมาธิลงอย่างสงบ
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังมีอารมณ์นั่งขัดสมาธิ ผู้นำจวนก็เย้ยหยันว่า “เจ้าโง่!”
อย่างไรก็ตาม ในยามนี้ร่างกายของลู่เฉินอยู่ในสภาพที่แตกต่างออกไป
เขาเห็นเพียงแสงสีเขียวในพื้นที่จิตสำนึกของลู่เฉินเหมือนเนินเขาลอยอยู่ตรงนั้น มันลอยไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบวิญญาณของชายหนุ่ม
สิ่งนี้ทำให้วิญญาณศาสตราวุธสงสัย และมันยังคงเพิ่งความเร็วในการกวาดล้าง
แต่พื้นที่จิตสำนึกนี้กว้างใหญ่เกินไป
วิญญาณศาสตราวุธรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นจึงต้องการหลบหนี แต่สิ่งที่
