วิญญาณศาสตราวุธไม่คาดคิดก็คือมันกลับเข้ามาได้อย่างง่ายดาย แต่ยากที่จะออกไป แม้จะค้นหาอยู่พักหนึ่งเขาก็ยังหาทางออกไม่พบ
สิ่งนี้ทำให้วิญญาณศาสตราวุธกังวลเล็กน้อย แต่เงาภูตผีของลู่เฉินก็ปรากฏตัวขึ้น และยืนอยู่ตรงหน้ามันด้วยรอยยิ้ม “มองหาข้า หรือหาทางออก?”
วิญญาณศาสตราวุธเปล่งเสียงผู้ชายที่คมชัด “เจ้าเป็นใคร?!”
“คนที่เกือบจะเป็นเจ้านายของเจ้า” ชายหนุ่มพูดกับอีกฝ่าย
“แค่เจ้าหรือ? น่าขัน!” อีกฝ่ายดูแคลน
“โอ้? ไม่ได้หรือ?”
“เจ้าอ่อนแอมาก เจ้าไม่มีคุณสมบัติ!” อีกฝ่ายพูดราวกับว่าเขาไม่ได้เห็นลู่เฉินอยู่ในสายตา
ลู่เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู เจ้าจะออกไปจากที่นี่โดยไม่มีข้าได้หรือไม่”
“เจ้าควรปล่อยข้าไปโดยเร็ว มิฉะนั้นเจ้าจะได้เห็นว่าข้าเลวแค่ไหน!” วิญญาณศาสตราวุธขู่ลู่เฉิน
“อย่าพูดมาก เข้ามาเร็วเข้า” ชายหนุ่มเร่งเร้า
หลังจากที่วิญญาณศาสตราวุธได้รับการกระตุ้น มันก็เริ่มมีขนาดเพิ่มขึ้นทันที ทำให้ภูเขาขยายออกไปอย่างบ้าคลั่ง จากเงาสีเขียวขนาดเล็กกลายเป็นภูเขาขนาดใหญ่ แต่ก็ยังไม่สามารถทะลุผ่านพื้นที่จิตสำนึกนี้ไปได้
“เป็นไปได้อย่างไร?” วิญญาณศาสตราวุธแทบไม่เชื่อเลยว่าลู่เฉินจะมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้
ลู่เฉินมองมันด้วยรอยยิ้ม “ยังอยากลองอยู่หรือไม่?”
“ข้า จะฆ่าเจ้า!” จู่ ๆ วิญญาณศาสตราวุธก็บินไปหาลู่เฉิน ตั้งใจจะโจมตีเงาวิญญาณของอีกฝ่าย
ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ลู่เฉินก็ร่ายเปิดคาถา
