ภูตผี และในขณะเดียวกันก็ปล่อยกลิ่นอายของ ‘ศาสตราวุธ’ ออกไป และวิญญาณศาสตราวุธนี้ก็รู้สึกถึงความกลัวที่อธิบายไม่ได้ “เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นแค่คนคนหนึ่ง เหตุใดเจ้าถึงดูเหมือนวิญญาณศาสตราวุธที่ทรงพลังนัก?”
“เจ้าเข้าใจไว้ได้เลยว่าข้าเคยเป็นวิญญาณศาสตราวุธที่ทรงพลัง” ชายหนุ่มยิ้มอย่างชั่วร้าย
“อันใดนะ?” วิญญาณศาสตราวุธเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ลู่เฉินไม่ต้องการเสียเวลา เขาพูดออกไปว่า “มาเถอะ ทำให้ข้ายอมจำนนต่อเจ้า!”
“เจ้า เจ้ากำลังเพ้อฝันอันใด!” วิญญาณศาสตราวุธยังคงหยิ่งผยองมาก และรู้สึกว่าลู่เฉินไม่สามารถช่วยตนได้ ดังนั้นวิญญาณศาสตราวุธนี้จึงเริ่มพเนจรไปทั่ว
ลู่เฉินหัวเราะเมื่อเห็นมันหดตัวลงทีละเล็กทีละน้อย และในที่สุดก็หายไปอย่างสมบูรณ์ “เจ้าคิดว่าข้าจะหาเจ้าไม่เจอถ้าเจ้าล่องหนสินะ?”
วิญญาณศาสตราวุธรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ และแอบส่งเสียงหึในใจ “ข้าไม่เชื่อว่าเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าจะยังหาข้าเจอได้!”
ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “มันมักจะมีผู้ที่มั่นใจเช่นนี้อยู่เสมอ”
หลังจากพูดจบ ทั้งเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าที่ผ่าลงมาก็เริ่มกระเพื่อมในพื้นที่จิตสำนึกของลู่เฉิน และพวกมันก็เริ่มโจมตีทีละจุด ทำให้วิญญาณศาสตราวุธถูกเปิดเผยทันที และมันยังคงส่องแสงสีเขียวจาง ๆ
ไม่เพียงแค่นั้น เมื่อถูกโจมตีวิญญาณ ศาสตราวุธนี้ยังบ่นว่า “เจ้าหาข้าเจอได้อย่างไร?”
“เพราะในสายตาของข้าเจ้าอ่อนแอเกินไป ข้าจึงพบเจ้าทันทีเช่นน
