ี้” ลู่เฉินมองไปที่วิญญาณศาสตราวุธด้วยรอยยิ้ม
“เจ้า!” วิญญาณศาสตราวุธหมดอารมณ์ทันที
“พูดมาเถิด เจ้าชื่ออันใด และเจ้ามาจากไหน?!” ลู่เฉินถามโดยจ้องไปที่วิญญาณศาสตราวุธ
วิญญาณศาสตราวุธดูเหมือนจะนึกบางอย่างได้จึงพูดว่า “ข้าคือเจิ้นซือซาน ส่วนข้ามาจากไหนนั้น ข้าเองก็ไม่รู้”
“อันใดกัน ใครเรียกเจ้ามา เจ้าก็ไม่รู้?” ลู่เฉินรู้สึกว่าความสามารถในการเล่นเลอะเทอะของชายคนนี้ไม่ธรรมดา
วิญญาณศาสตราวุธพูดอย่างเสียใจว่า “เมื่อข้าตื่นขึ้น ข้าก็พบว่าข้าอยู่ในวังที่เต็มไปด้วยหิมะ และมีคนเอาศพของข้าไป จนกระทั่งหลายปีต่อมาข้าถึงได้พบเจ้า”
“แน่ใจนะว่าไม่ได้พลาดอันใดไป?”
“ไม่พลาดจริง ๆ!” วิญญาณศาสตราวุธเอ่ยยืนยัน
“มาเถิด มาตกลงกันเถิด” ชายหนุ่มเอ่ยเร่ง
“ตกลงคืออันใด?” วิญญาณศาสตราวุธสงสัย
“เจ้าและข้าจะทำข้อตกลงกัน และข้าจะสามารถรู้ถึงอดีตของเจ้าได้ แล้วข้าจะดูว่าเจ้าได้โกหกข้าหรือไม่” ลู่เฉินอธิบาย
ในยามนั้นเอง วิญญาณศาสตราวุธรู้สึกผิดเล็กน้อยและพูดขึ้นว่า “นี่ ไม่ดีกระมัง”
“หรือไม่ข้าก็ฆ่าเจ้า เลือกมา” ลู่เฉินรวบรวมสายฟ้าอีกครั้ง
“ได้ ข้าจะประนีประนอมกับเจ้า!” จิตวิญญาณศาสตราวุธหวาดกลัวชายหนุ่มตรงหน้า เขาจึงทำสัญญากับลู่เฉินในทันที
จากนั้นลู่เฉินก็รู้จากความทรงจำในอดีตของมัน และความทรงจำนี้ก็คล้ายกับที่มันพูดจริง ๆ เพราะความทรงจำในอดีตที่เคยมีมากมายตอนนี้กลับว่างเปล่า และมันรู้จักเพียงตัวของมันเองที่มีนา
