ลู่เฉินไม่ได้สนใจ แต่กลับใช้เคล็ดวิชาลี้ธรณีทะลุผ่านกำแพงนี้ไปยังด้านหลัง
เห็นเพียงด้านหลังกำแพงนี้เป็นห้องลับห้องหนึ่ง และภายในห้องลับนี้รอบด้านก็มีแสงสีเขียวสว่างขึ้นมา ซ้ำยังมีความหนาวเย็นเล็กน้อย
ผู้นำจวนยังไม่ลืมที่จะส่งเสียงข่มขู่ “เจ้าหนุ่ม หากเจ้าไม่อยากตาย จงรีบไสหัวออกมาจากที่นี่! มิเช่นนั้นเมื่อถึงเวลานั้น ศาสตราวุธภูตผีนี้จะทำให้เจ้าตาย!”
“เจ้าคิดว่าเจ้าขู่ข้าได้อย่างนั้นหรือ?”
ผู้นำจวนตะคอกอย่างไม่ลดละ “หากศาสตราวุธภูตผีนั้นยอมแพ้ง่าย ๆ ละก็ ข้าคงเอาชนะไปนานแล้ว จะรอดมาถึงมือเจ้าหรือ?”
“เจ้าคือเจ้า ข้าก็คือข้า อย่าเอาข้าไปเทียบกับเจ้า!” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทางเหยียดหยาม
