บทที่ 528 ซากศพยักษ์ลงมือ เถาวัลย์ซากศพพันรัด
ลู่เฉินยืนฉีกยิ้มพร้อมพูดขึ้นมา “เช่นนั้น เจ้าจงเบิกตาดูให้ดี!”
ทุกคนต่างแปลกใจว่าเขาคิดจะทำเช่นไร
ตอนนั้นเอง ลู่เฉินได้รวบรวมสายฟ้าทั้งเก้าสายอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดออกไปรอบ ๆ ราวกับนายพรานที่ถือบ่วงเพื่อล่าเหยื่อ เพียงไม่นานก็สามารถดักเงาทั้งเก้าบนท้องฟ้าไว้ได้
ซากศพทั้งเก้านี้ เมื่อถูกดักก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา
เพราะสายฟ้ามีผลในการสยบซากศพได้
ดังนั้นเมื่อพวกเขาตกอยู่ในอาการเจ็บปวดอยู่นั้น ลู่เฉินจึงรีบดึงพวกเขาเข้ามาอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว
ผู้นำจวนตกตะลึงขึ้นมา ฝ่ามือทั้งสองจึงเคลื่อนไหวอีกครั้งทันที และยังมีอัตราความเร็วที่เพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อครู่ ซากศพทั้งเก้านั้นจึงดูราวกับกำลังบ้าคลั่งขึ้นมา เพียงไม่นานก็หายไปจากบ่วงสายฟ้าทีละร่าง
เมื่อคนของจวนเหมันต์อุดรเห็นภาพนี้ แต่ละคนก็เริ่มโห่ร้องขึ้นมา
อวิ๋นซวนซวนขมวดคิ้วมุ่น “สิบปีศาจร้ายเป่ยเสวี่ยนี้นับว่ารับมือได้ยากยิ่ง”
ตอนนั้นเอง ลู่เฉินตะโกนไปยังฉีฉี “ฉีฉีน้อย! เจ้ามาทางนี้หน่อย”
ฉีฉีน้อยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยความดีใจ “มาแล้ว ๆ!”
เห็นเพียงฉีฉีน้อยเดินไปยังลู่เฉินด้วยความรวดเร็ว จากนั้นจึงพูดด้วยความตื่นเต้น “ศิษย์พี่ ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด!”
“อีกไม่นาน ข้าให้เจ้าโจมตีไปตรงไหน เจ้าจงโจมตีไปตรงนั้น และรีบแช่แข็งอีกฝ่ายให้เร็วที่สุด เข้าใจหรือไม่?” ก่อนที่ลู่เฉินจะลงมือ เ
