ขาหันไปย้ำเตือนกับฉีฉีน้อยเสียก่อน
“อืม” เมื่อฉีฉีเห็นว่าตนสามารถช่วยเหลือได้ จึงรู้สึกดีใจขึ้นมา
ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ เมื่อพบตำแหน่งของทั้งเก้าคนแล้ว ก็หันไปตะโกนบอกฉีฉีน้อยถึงตำแหน่งของพวกเขาในทันที
ฉีฉีน้อยลงมือด้วยความรวดเร็ว ไอเย็นพวยพุ่งออกมาจากร่าง แล้วลมกระโชกก็ค่อย ๆ พัดออกไป
คนของจวนเหมันต์อุดรต่างแปลกใจว่าลู่เฉินให้อสูรปีศาจนี้ทำสิ่งใดกัน
จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อลมกระโชกแรงขึ้น ทั้งเก้าคนจึงถูกแช่แข็งอยู่บนท้องฟ้า จากนั้นจึงตกลงบนภูเขา
ผู้นำจวนตกตะลึง เขาคิดจะควบคุมทั้งเก้าคนนั้นต่อไป แต่ซากศพทั้งเก้าที่ถูกแช่แข็งอยู่ตรงนั้นกลับไม่ขยับร่างกายได้ ยิ่งการใช้เคล็ดวิชานั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง
สิ่งนี้ทำให้ผู้นำจวนโมโหจนก่นด่าออกมา ลู่เฉินปรี่เข้าไปทันที และค่อย ๆ ดูดซับพลังของทุกคน ทำให้ทั้งเก้าคนนี้กลายเป็นผุยผง
“นี่…” ผู้คนในบริเวณนั้นเห็นดังนั้นต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
อวิ๋นซวนซวนรู้สึกตกตะลึงขึ้นมาเช่นกัน “จัดการเช่นนี้ได้หรือ?”
ฉีฉีน้อยกล่าวด้วยความตื่นเต้น “ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว”
ลู่เฉินมองผู้นำจวนที่แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “เจ้าจะลงมือด้วยตนเอง? หรือยังคิดที่จะส่งคนออกมาต่อไป!”
เมื่อเห็นเขาเริ่มเป็นฝ่ายพูดจายั่วยุออกมา ผู้นำจวนก็กล่าวด้วยแววตาเย็นชา “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดว่ามันจะจบเท่านี้หรือ?”
“มีทักษะใดก็รีบนำออกมาเถิด” ลู่เฉินไม่มีท่าทางหวาดกลัวแม้แต่น้อย นี
