ชวังสินธุเหมันต์สร้างขึ้นมา” คำพูดของผู้นำจวน ทำให้อวิ๋นซวนซวนมีสีหน้าเปลี่ยนไป
“เป็นเช่นไร กลัวแล้วหรือไม่?” ผู้นำจวนหัวเราะ
อวิ๋นซวนซวนหันไปมองภูเขาลูกนั้นทันที
ผู้นำจวนเผยรอยยิ้มกว้างให้เห็น “โอกาสมีเพียงครั้งเดียว หากไม่คิดเสียดาย ข้าก็จะโยนเจ้าเข้าไป”
“เข้ามาได้เลย!” อวิ๋นซวนซวนพูดด้วยความดื้อรั้น
เมื่อผู้นำจวนเห็นว่าอวิ๋นซวนซวนไม่ยอม ก็ครุ่นคิดขึ้นและพูดว่า “เจ้าจะต่อต้านให้ถึงที่สุดจริงหรือ?”
“ใช่!”
“เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าสมหวัง!” ผู้นำจวนตะคอกเสียงดัง จากนั้นก็เคลื่อนไหวฝ่ามือทั้งสอง ภูเขาลูกนั้นเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง จากนั้นทุกคนก็ได้เห็นเถาวัลย์แห้งเฉาสองเส้นปรากฏขึ้นมากลางภูเขา
เห็นเพียงเถาวัลย์นี้ปรากฏออกมาอย่างรวดเร็ว พันรัดอวิ๋นซวนซวนและฟาเทียนไว้ทันที ก่อนจะดูดเข้าไปยังภูเขาลูกนั้น จนหายไปต่อหน้าต่อตาทุกคนในที่สุด
ผู้นำจวนตะคอกเสียงดัง “รนหาที่ตาย!”
หยวนเส่าชิงไม่เข้าใจ “ผู้นำจวนหลิว เมื่อครู่เหตุใดจึงเป็นเถาวัลย์แห้งเฉากัน?”
“นั่นคือซากศพเถาวัลย์” ผู้นำจวนอธิบาย
“ซากศพเถาวัลย์?”
“พูดกับท่านไป ท่านก็ไม่เข้าใจ” ผู้นำจวนตอบกลับเพียงสั้น ๆ แต่กลับทำให้หยวนเส่าชิงพูดไม่ออก
เจี้ยนซิงเฟิงและฉีเหยียนที่อยู่อีกด้านหนึ่งถอนหายใจคลายกังวลออกมา เพียงแต่ทั้งสองนั้นได้สูญเสียกายเนื้อไป จึงรู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมาก
ผู้นำจวนมองพวกเขาทั้งสองแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าทั้งสอง จงไปยังสระน้ำแข็
