บทที่ 512 นางมีฉายาว่า จอมมารหญิง!
ฟาเทียนจ้องมองไปที่สตรีลึกลับแล้วเอ่ยว่า “ปล่อยนาง!”
สตรีลึกลับไม่พูดอะไร ส่วนฉีเหยียนที่อยู่อีกด้านเริ่มคุยโวว่า “ชื่อของนางคืออวิ๋นซวนซวน นางคือผู้ที่อยู่อันดับหนึ่งในขั้นแปลงเซียนของจวนเหมันต์อุดร และในขณะเดียวกันนางก็เป็นสตรีประหลาดที่มีรากวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับห้าดาวในตอนเหนือของแดนทักษิณาของเรา! นอกจากนี้นางยังแปลกประลหาด ทุกคนให้ฉายานางว่าจอมมารหญิง”
“จอมมารหญิง… ” ฟาเทียนไม่รู้สึกว่าอีกฝ่ายมีพลังมากนัก
ฉีเหยียนเห็นฟาเทียนไม่เชื่อ ดังนั้นเขาจึงหยอกล้อว่า “อีกเดี๋ยว เจ้าก็รู้”
ฟาเทียนไม่สนใจ แต่มองไปที่อวิ๋นซวนซวนและตะโกนต่อไปว่า “ปล่อยนางไป!”
“ในทางเหนือของแดนทักษิณา ทุกคนจะหวาดกลัวเมื่อได้ยินชื่อของข้า แต่พวกเจ้ากลับเฉยเมย?” อวิ๋นซวนซวนหัวเราะแทน
“เจ้าไม่ได้กินคน แล้วจะกลัวอันใด?” ฟาเทียนโต้กลับ
อวิ๋นซวนซวนแลบลิ้นแล้วยิ้ม “หลวงจีนน้อย เจ้าช่างปากร้ายจริง ๆ!”
หลังจากพูดจบ อวิ๋นซวนซวนก็โบกมือ สายลมเย็นก็พุ่งออกมา ปากของฟาเทียนค้างอยู่ที่นั่น ไม่สามารถเปิดออกได้ ดังนั้นเสียงจึงแผ่ซ่านออกมาจากช่องท้องเท่านั้น “เจ้าทำอันใดกับข้า?”
“เจ้าพูดมากเกินไป ข้าเลยผนึกเจ้า แต่ดูเหมือนว่าผลลัพธ์จะไม่ค่อยดีนัก” หลังจากอวิ๋นซวนซวนพูดจบ นางก็โบกมืออีกครั้ง และฟาเทียนคนนั้นก็ตัวแข็งทื่อ
คราวนี้ฟาเทียนพูดไม่ออก ราวกับว่าเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย
ฉีเหยียนยิ
