้มอย่างมีเลศนัย “หลวงจีนตัวเหม็น ตอนนี้เจ้ารู้แล้วสินะว่าจอมมารหญิงผู้นี้น่ากลัวแค่ไหน?”
ฟาเทียนไม่สามารถพูดได้ ไม่อย่างนั้นเขาย่อมปฏิเสธอย่างแน่นอน
ในยามนี้ลูกบอลเพลิงหลายลูกก็ตกลงมาบนร่างของลู่เฉินและฟาเทียน ฟาเทียนก็กลับสู่สภาวะปกติทันที จากนั้นก็พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ดูสิ ข้าไม่เป็นไรแล้ว”
ฉีเหยียนจ้องไปที่ลู่เฉินทันทีด้วยความโกรธ ขณะที่อวิ๋นซวนซวนหัวเราะ “ขั้นหลอมแก่นแท้ทำลายเคล็ดวิชาเยือกแข็งของข้าได้ น่าสนใจ!”
“ข้าบอกคนในจวนเหมันต์อุดรก่อนหน้านี้ว่าถ้าจวนเหมันต์อุดรยั่วยุข้าอีกครั้ง ข้าจะกวาดล้างจวนเหมันต์อุดร” ลู่เฉินพูดอย่างเย็นชา
“กวาดล้าง? ข้าไม่กล้าแม้แต่จะพูดอย่างนั้น” อวิ๋นซวนซวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหัวเราะออกมา
ลู่เฉินไม่สนใจนาง แต่ยื่นมือออกไป ทันใดนั้นขวดแก้วที่จับฉีฉีน้อยไว้ก็บินไปหาลู่เฉิน
อวิ๋นซวนซวนพูดด้วยรอยยิ้ม “ขวดกักอสูรนี้เป็นศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่งดาว และมันถูกข้าหลอมแล้ว ดังนั้นหากไม่ใช่ข้าก็จะไม่มีใครเปิดมันได้!”
ฉีเหยียนยังหัวเราะเยาะลู่เฉิน “พ่อหนุ่ม อย่าเปลืองแรงเลย เจ้าเปิดมันไม่ได้!”
“มันก็แค่ขวดเท่านั้น” สิ้นคำนั้น เขาก็เปิดฝาขวดออก แล้วฉีฉีน้อยก็บินออกมา
ฉากนี้ทำให้อวิ๋นซวนซวนตกใจ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าชักจะสนใจเจ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”
“แต่ข้าไม่สนใจเจ้า” พูดจบ เขาก็เก็บขวดไป
ทันทีที่ฉีฉีน้อยออกมา นางพลันโกรธเกรี้ยวจนปล่อยไ
