ลี่ยนจากเกล็ดหิมะก็มาถึงฉีเหยียนทันที และขาของฉีเหยียนก็สั่นเทาด้วยความตกใจ
แต่ลูกธนูกลับสลายไปอีกครั้ง สตรีคนนั้นพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าหลังจากที่ข้าไป ข้าพบว่าผู้ชายคนนั้นไม่น่าทึ่งเหมือนที่เจ้าพูด ข้าจะต้องสร้างปัญหาในจวนเหมันต์อุดรสักสองสามวันแน่!”
“ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกเจ้า เจ้าลองถามคนอื่นได้” ฉีเหยียนอธิบายทันที
“ตอนนี้เขาอยู่ที่ใด?”
“หอวังอัสนี แต่น่าจะไปแล้ว ส่วนไปที่ใดนั้นข้าก็ไม่รู้” ฉีเหยียนพูดอย่างเกียจคร้าน
“ตามหาเขา หาเขาพบแล้วบอกข้า” หลังจากที่สตรีคนนั้นพูดจบก็หายไป
ฉีเหยียนสบถทันที “เจ้าเป็นใคร? เหตุใดเจ้าถึงขอให้ข้าช่วยตามหา?”
ยามนี้เกล็ดหิมะกำลังบินไปรอบ ๆ และยังคงมีเสียงของลม
ฉีเหยียนวิ่งหนีด้วยความตกใจ แล้วตะโกนว่า “ข้าจะไปหามัน ไม่ได้หรือ?”
หลังจากพูดจบ ฉีเหยียนก็เร่งฝีเท้าของเขาอย่างรวดเร็ว และออกจากภูเขาจนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง แล้วสบถในใจว่า “จวนเหมันต์อุดร เหตุใดเจ้าถึงรับสตรีแปลกประหลาดเช่นนี้!”
หลังจากก่นด่าอยู่ในใจอยู่ครู่หนึ่ง ฉีเหยียนก็พึมพำหลังจากครุ่นคิด “บางที ลองให้นางประลองกับพ่อหนุ่มนั่นเพื่อดูว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน!”
จากนั้นฉีเหยียนก็ลอบยิ้ม เพราะไม่ว่าใครจะแพ้ เขาก็ทำเงินได้ ดังนั้นฉีเหยียนจึงมีท่าทีสงบลง แล้วออกจากภูเขา ใช้สายลับของจวนเหมันต์อุดรไปตามหาร่องรอยของลู่เฉินทางตอนเหนือของแดนทักษิณา
หลังจากรู้เบาะแสของลู่เฉินและพวกแล้ว ฉีเหยียนก็ได้พ
