ฉีฉีน้อยพูดด้วยความพึงพอใจ “เป็นอย่างไร หลวงจีน ต้องการลิ้มลองความแข็งแกร่งของข้าหรือไม่?”
“อย่า! ข้าไม่ได้อยากเป็นสิ่งทดลองของเจ้า!” ฟาเทียนส่ายศีรษะปฏิเสธทันที
ฉีฉีน้อยจึงหัวเราะ จากนั้นแสงสีน้ำเงินบนร่างจึงสว่างขึ้น ฟาเทียนผู้นี้ถูกแช่แข็งตรงนั้น แต่จิตวิญญาณของฟาเทียนยังคงคล่องแคล่วเช่นเดิม ดังนั้นจึงส่งเสียงออกมาจากภายในร่างและร้องขอให้ลู่เฉินช่วยตน “ผู้อาวุโส ช่วยข้าด้วย!”
ชายหนุ่มอดส่ายศีรษะด้วยความเหนื่อยหน่ายใจออกมาไม่ได้ จากนั้นจึงคลี่ยิ้ม “เอาล่ะ เลิกเล่นได้แล้ว พวกเราควรออกไปเดินทางได้แล้ว”
เพียงความคิดเดียวของฉีฉีน้อย ฟาเทียนก็กลับมาเป็นปกติเช่นเดิม จากนั้นพลันคลี่ยิ้มพลางมองไปยังลู่เฉิน “ศิษย์พี่ ตอนนี้พวกเราจะไปที่ใดกัน?”
“ข้าดูก่อน” สิ้นคำนั้น เขาก็นำแผนที่ออกมา เพื่อยืนยันพื้นที่ที่ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดอยู่ แล้วจึงพูดขึ้นว่า “เดินไปทางทิศเหนือ”
หลังจากนั้น ลู่เฉินจึงนำพวกเขาไป เมื่อฟาเทียนมองไปยังฉีฉีน้อยก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ จึงไม่กล้าพูดโต้ตอบกับนางมากนัก ทำได้เพียงเชื่อฟังนางแต่โดยดี
จากนั้น จวนเหมันต์อุดรได้ถ่ายทอดคำสั่งออกมาสองถึงสามเรื่อง และคำสั่งนั้นธรรมดานัก นั่นก็คือผู้ใดสามารถจับลู่เฉินได้จะสามารถกลายเป็นศิษย์ผู้สืบทอดคนใหม่ของผู้นำจวนทันที
ข่าวนี้ได้เผยแพร่ไปยังหลาย ๆ เมืองในตอนเหนือของนครทักษิณาเรียบร้อยแล้ว มีคนล่าสัตว์บางส่วนที่ไม่กลัวตายรู้สึกสนใจ
