บทที่ 509 ไม่สนใจ กวาดล้างจวนเหมันต์อุดรของพวกเจ้า!
ทุกคนต่างตกตะลึง เพราะคิดไม่ถึงว่าผู้นำพานจะกล้าปฏิเสธผู้นำจวนเหมันต์อุดรได้
ผู้นำจวนเหมันต์อุดรร้อนใจ “ผู้นำพาน หรือว่าท่านไม่กลัวถูกคนของแดนศักดิ์สิทธิ์สอบสวนหรือ?”
“ข้าไม่เคยเกี่ยวข้องกับแดนศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น ถ้าหากพวกเขาต้องการสอบสวน เช่นนั้นข้าก็คงไม่นั่งรอความตายเช่นกัน” คำพูดของพานอวิ๋นทำให้ทุกคนรู้สึกสงสัยว่าลู่เฉินคือผู้ใด เหตุใดจึงสามารถทำให้ผู้นำของพวกเขาปกป้องเขาเช่นนี้ได้
ไม่เพียงแต่คนเหล่านี้ ผู้นำจวนเหมันต์อุดรก็ไม่เข้าใจเช่นกัน “ผู้นำพาน เหตุใดท่านจึงปกป้องเขามากเช่นนี้?”
“ท่านหยุดถามเถิด ข้าไม่สามารถบอกท่านได้” พานอวิ๋นที่อยู่ในความมืดตอบกลับ
ผู้นำจวนเหมันต์อุดรจึงรู้สึกโมโห “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่มีอันใดต้องพูดกัน!”
เมื่อพูดจบ ผู้นำจวนผู้นั้นจึงมองไปยังลู่เฉินพลันเอ่ยเตือน “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สยบมารขุ่นเคืองใจ เช่นนี้คงจะจบไม่ดีแน่!”
“พวกเจ้าจวนเหมันต์อุดร ถ้าหากยังคงเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ต่อไป ข้าจะไม่สนใจ และกวาดล้างพวกเจ้าเป่ยเสวี่ยให้หมดสิ้น!” คำพูดของชายหนุ่มทำให้ผู้คนในบริเวณนั้นตกตะลึง
ผู้นำจวนเผยรอยยิ้มชั่วร้าย “กวาดล้างให้สิ้น? คำพูดของเจ้าช่างจองหองนัก!”
“อย่าคิดลองทักษะของข้า!” ลู่เฉินกล่าว
ผู้นำจวนยิ้มเย็นชา “ได้ เช่นนั้นข้าจะรอดูว่าเจ้าจะกวาดล้างจวนเหมัน
