บทที่ 507 ตราบใดที่ข้ายังเป็นลูกพี่ของพวกเจ้า ข้าจะช่วยแน่นอน!
“เจ้า!” วิญญาณทวนอินทนิลมองมายังลู่เฉินในขณะนั้นพลันเบิกตากว้าง
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มมีเลศนัย “มาเถิด ให้เจ้าของของเจ้ามาคุยกับข้าเสียหน่อย”
“ขอรับ!” สายฟ้าอินทนิลพลันได้สติกลับมา ทั้งยังพูดด้วยท่าทางเกรงใจ
ผู้นำที่อยู่อีกด้านหนึ่งรู้สึกสับสน ได้แต่รู้สึกสงสัยอยู่ภายในใจว่าลู่เฉินคือผู้ใดกันแน่ เหตุใดเมื่อวิญญาณศาสตราวุธเห็นเขาแล้ว จึงหวาดกลัวและดูเกรงใจเช่นนี้
และในขณะนั้นเอง สายฟ้าอินทนิลจึงปล่อยลำแสงสีม่วงออกไปยังมุมมืด
ทำให้เกิดเงาสายฟ้าสว่างขึ้นมาจากตรงนั้น และท่ามกลางสายฟ้าที่สว่างอยู่นั้น มีเงาวิญญาณหนึ่งที่กำลังหลับตาอยู่ เงานั้นนั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับกาย
“นายท่าน” สายฟ้าอัสนีพูดด้วยความเคารพ
“มีเรื่องอันใด?” อีกฝ่ายพูดด้วยท่าทางอ่อนแอ
สายฟ้าอินทนิลไม่รู้ว่าควรจะพูดเช่นไร แต่ลู่เฉินกลับพูดกับสายฟ้าอินทนิลขึ้นมาว่า “หาที่สงบ ข้ามีเรื่องต้องการคุยกับเขา”
สายฟ้าอินทนิลขานรับ เห็นเพียงรอบกายเงานั้นและรอบกายชายหนุ่มกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่มืดสลัวในทันที ทำให้ผู้นำไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ภายในพื้นที่ส่วนตัวนั้นได้ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามสายฟ้าอินทนิลด้วยความร้อนใจ “นี่เกิดสิ่งใดขึ้น?”
“นายท่านผู้นี้ต้องการคุยกับผู้บุกเบิก” สายฟ้าอินทนิลตอบกลับ
“นายท่าน?” ผู้นำรู้สึกสับสน
สายฟ้าอินทนิลอยากอธิบาย แต่ลู่เฉินกลับส่งเสียงสื่อ
