นกลับจ้องมองผู้อาวุโสเล่ยพลันถามติดตลก “ว่ามาเถิด เคล็ดวิชาวิญญาณสายฟ้า ผู้ใดมอบให้เจ้า!”
“อย่างไรกัน? กลัวหรือ?”
“เคล็ดวิชาวิญญาณสายฟ้า เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนนับเป็นทักษะที่ยอดเยี่ยมของเล่ยม่อเทียน ส่วนเจ้า เหตุใดจึงทำได้?” เมื่อลู่เฉินเห็นเช่นนั้นก็หวนนึกถึงเล่ยม่อเทียนแห่งเก้าจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ อีกทั้งเขายังเป็นหนึ่งในเก้าบุคคลที่สามารถใช้เคล็ดวิชาวิญญาณสายฟ้าได้
ผู้อาวุโสเล่ยไม่รู้ว่าเล่ยม่อเทียนคือผู้ใด แต่เขากลับพูดขึ้นมาด้วยความพอใจ “นี่คือวิชาสายฟ้าที่ท่านผู้นำมอบให้ข้า!”
“ผู้นำ?”
“ใช่ ผู้นำของหอวังอัสนี!” ผู้อาวุโสเล่ยพูดด้วยความภูมิใจ
“หมายความว่า เจ้าไม่รู้ว่าเคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณนี้มีที่มาอย่างไร?”
“เหตุใดเจ้าจึงถามมากมายเช่นนี้?” ผู้อาวุโสเล่ยมองว่าลู่เฉินคุยกับตนเช่นนี้ ดูราวกับกำลังเค้นถามตนอยู่ จึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย
ลู่เฉินฉีกยิ้ม “ดูเหมือนว่าขอแค่จับเจ้าได้ก็จะยอมพูดอย่างตรงไปตรงมาสินะ”
“เจ้า? จับข้า? น่าขันนัก!” ผู้อาวุโสเล่ยกล่าวด้วยท่าทีดูถูก
