บทที่ 501 คุกเข่า และยังขอให้มอบอักขระยันต์หุ่นเชิดให้!
ตู้เทียนซานรู้สึกโมโหจนต้องนำยันต์สื่อสารออกมาเพื่อที่จะเรียกคน
ทว่าเมื่อใช้ยันต์ไปนั้น มันแค่สว่างวาบขึ้นมาแต่กลับไม่เกิดสิ่งใดขึ้นอีก
“เกิดอันใดขึ้น?” ตู้เทียนซานมีสีหน้าสงสัย
คนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกตกใจจนต้องนำยันต์สื่อสารออกมาลอง ทว่าก็เพียงแค่สว่างวาบขึ้นมาเท่านั้น แต่ไม่เกิดผลลัพธ์ใด ๆ
นี่จึงทำให้พวกเขาหวาดกลัวขึ้นมา ฟาเทียนรู้สึกแปลกใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เหตุใดยันต์สื่อสารของคนเหล่านี้จึงไม่เกิดผล
ลู่เฉินมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “ภายในค่ายกลนี้ ข้าได้เพิ่มพลังไปเพียงเล็กน้อย และพลังนี้สามารถทำให้ไม่ว่ายันต์ของผู้ใดก็ไม่เกิดผล”
ทุกคนได้ยินแล้วก็สับสนขึ้นมา แม้แต่ฟาเทียนยังพูดออกมาด้วยความตกตะลึง “ผู้อาวุโส นี่ท่านร้ายกาจเกินไปหรือไม่”
“ข้าไม่ชอบมีปัญหากับผู้ใด แต่ถ้าหากมามีปัญหากับข้า…” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มชั่วร้าย
รอยยิ้มชั่วร้ายนี้ ทำให้ตู้เทียนซานพูดขึ้นมาด้วยความโมโห “เจ้าหนุ่ม เจ้าอย่าคิดว่าพวกข้าจะกลัวเจ้า!”
“ไม่กลัว?” ลู่เฉินค่อย ๆ เดินเข้าไปทีละก้าว
ตู้เทียนซานสั่งให้ทุกคนโจมตีลู่เฉินต่อไปทันที แต่การโจมตีของคนเหล่านี้ยังคงเหมือนเมื่อครู่ ไม่เกิดผลใด ๆ ขึ้นกับลู่เฉิน ตรงกันข้าม ชายหนุ่มกลับใช้พลังสายฟ้าโจมตีบนร่างของคนเหล่านั้นต่อไป
คนเหล่านี้ถูกทรมานซ้ำไปซ้ำมาจนจนเจ็บปวดแสนสาหัส
ในที่สุด แต่ละคนหวาดกลัวจนถอยออกไปและยังหลบ
