ดหู่ เพราะจริง ๆ แล้วเสื้อผ้าของพวกเขาได้ถูกลู่เฉินทำลายไปแล้ว ถ้าหากต้องการชุดใหม่นั้นทำได้เพียงต้องไปรายงานเท่านั้น
ดังนั้น พวกตู้ซานเทียนจึงทำได้เพียงไม่สนใจคนเหล่านั้นที่กำลังถกเถียงกันและเดินหน้าต่อไป
…
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ลู่เฉินกับคนอื่น ๆ มาถึงภูเขาหิมะแห่งหนึ่ง อีกทั้งที่นี่ยังสามารถได้ยินเสียงของสัตว์ร้ายเป็นจำนวนมากด้วย
ทว่าสัตว์ร้ายเหล่านี้ถูกกักขังอยู่ในพื้นที่ที่แตกต่างกัน และพื้นที่เหล่านั้นก็มีค่ายกลอยู่ ทำให้พวกมันไม่สามารถออกมาได้ ดังนั้นสัตว์ร้ายเหล่านั้นจึงทำได้เพียงส่งเสียงร้องอยู่ภายในค่ายกล
เมื่อฟาเทียนเห็นภาพนี้แล้วก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย “สาวน้อยผู้นั้นคงไม่ถูกกักขังอยู่ใช่หรือไม่?
ตู้เทียนซานรีบอธิบายทันที “วางใจเถิด นางน่าจะอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีผู้ใดหรือสัตว์ประเภทอื่นรบกวนนาง”
ฟาเทียนจึงรู้สึกวางใจ “ถ้าหากนางเป็นอันใดไป เจ้าจบเห่แน่!”
ตู้ซานเทียนไม่รู้จะทำเช่นไร จึงทำได้แค่เพียงนำทางต่อไป
แต่เมื่อใกล้จะถึงยอดเขานั้น กลับเกิดเสียงดังขึ้นบนภูเขา
“เหตุใดจึงเสียงดังเช่นนั้น?” ฟาเทียนแปลกใจจึงมองขึ้นไปบนภูเขา และบนภูเขานั้นมีกลุ่มคนกำลังลงมือกับฉีฉีน้อยอยู่ บังคับไม่ให้นางเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา
ฟาเทียนร้อนใจขึ้นมาทันที “ผู้อาวุโส ท่านดูนั่น!”
ลู่เฉินมองขึ้นไป ไม่เพียงแค่เห็นฉีฉีน้อยและคนของหอวังอัสนีเท่านั้น แต่ยังพบวานรขาวรวมทั้งฉีเหยียนและพรร
