สิ”
“ลองดู?” ฟาเทียนไม่รู้จริง ๆ ว่าลู่เฉินกำลังคิดอันใดอยู่
ในยามนี้ราชาอสรพิษพ่นหมอกสีแดงออกจากปากของเขา และเมื่อหมอกสีแดงตกลงมารอบ ๆ หุบเขา สถานที่หลายแห่งในหุบเขาเหล่านั้นก็หลอมละลายทันที
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฟาเทียนก็อ้าปากค้าง “ช่างเป็นพลังหลอมละลายที่ทรงพลังจริง ๆ”
“เจ้าอยู่ห่าง ๆ ข้าจะจัดการมัน”
ฟาเทียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอยห่าง ไม่กล้าสร้างปัญหาให้ผู้อาวุโส แต่ลู่เฉินกลับส่งยิ้มให้ราชาอสรพิษ “มาเลย ให้ข้าดูว่าเจ้าทรงพลังแค่ไหน ราชาอสรพิษ!”
“มนุษย์ผู้ต่ำต้อย เจ้ากล้าทำร้ายคนของข้า!” ราชาอสรพิษพูดด้วยดวงตาสีแดงก่ำ
“นั่นเพราะเจ้าปล่อยให้พวกเขามาตาย ไม่ใช่ว่าข้าไปยุ่งกับพวกเขา”
“ไปตายซะ!” ราชาอสรพิษไม่ต้องการฟังคำอธิบายของลู่เฉิน แต่หลังจากพูดบางอย่างที่มีอำนาจเหนือกว่า แล้ว เขาก็พ่นหมอกสีแดงออกมา
หมอกลอยอยู่ตรงหน้าลู่เฉินและโปรยลงมารอบ ๆ ตัวเขา
เมื่อเห็นหมอก ชายหนุ่มเพียงยิ้มและมองมาเท่านั้น “ข้าไม่ได้สนใจพิษของอสูรพวกนี้สักหน่อย!”
หลังจากพูดจบ เขาก็เรียกใช้วิธีการต่อสู้ของอสูร และเมื่อพิษของอสรพิษโดนเขา ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้เขาเจ็บปวดเท่านั้น แต่มันค่อย ๆ ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันที่โปร่งใสบนผิวของเขา
ราชาอสรพิษไม่รู้ และคิดว่าการโจมตีของเขายังไม่เพียงพอ ดังนั้นเขาจึงพ่นต่อไปอย่างดุเดือด
เมฆหมอกเหมือน ‘ลูกศร’ พุ่งเข้าใส่ลู่เฉินทีละดอกอย่างรวดเร็ว
แต่ลู่เฉินไม่ได้รับผลกระทบ ส
