นช่วงเวลาที่สัมผัสกับลู่เฉินก็เกิดแรงกระแทกที่รุนแรง และเขาก็มี ‘เขตแดน’ ที่ทำให้พลังส่วนใหญ่อ่อนกำลังลง ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่เป็นไร
อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มใช้โอกาสนี้กอดหางตัวใหญ่ จากนั้นแมวมารมายา จักจั่นอัสนี และตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน
เกล็ดของราชาอสรพิษนั้นแข็งมาก เมื่อแมวมารมายาและตั๊กแตนตำข้าวแขนทองโจมตีมันพร้อมกัน คิดไม่ถึงว่าจะไม่ได้ทำร้ายมันเลยสักนิด และกระแสไฟฟ้าของจักจั่นอัสนีก็ถูกเกล็ดสีแดงต้านทานไว้
“แข็งเพียงนี้เชียว?” ลู่เฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ราชาอสรพิษตะคอก “ไม่รู้จักประมาณตน!”
เกล็ดของราชาอสรพิษบินออกมาอีกครั้ง และแมวมารมายาและพวกก็หลบหลีกไปทีละตัว ส่วนลู่เฉินใช้โอกาสนี้ดูดซับพลังของราชาอสรพิษผ่านหางของคู่ต่อสู้
ราชาอสรพิษตกตะลึง จากนั้นก็สะบัดตัวลู่เฉินอย่างแรง หลังจากพบว่าไม่สามารถสลัดออกได้ ทุกคนก็ได้เห็นฉากที่น่ากลัว
นั่นคือราชาอสรพิษผู้นี้สะบัดหางของตัวเองขาด
คราบเลือดเปื้อนหิมะเป็นสีแดง และหางนั้นก็โจมตีลู่เฉินจนตกลงมาบนหิมะอย่างแรง
ทุกคนดูตกตะลึง แต่ราชาอสรพิษจ้องมองไปในอากาศครู่หนึ่งและพูดว่า “เดี๋ยวก่อนเถอะ ข้าจะฆ่าเจ้าแน่นอน!”
ครู่ต่อมาราชาอสรพิษก็ปรากฏขึ้นราง ๆ และสุดท้ายก็หายไปจากท้องฟ้า
ลู่เฉินหยิบหางขึ้นมา พบว่าหางยังมีพลังเล็กน้อย จึงดูดซับมันแล้วโยนทิ้งไป
แต่ทุกคนที่อยู่ใกล้เคียงต่างตกตะลึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉีเหยียนที่กระวนกระวาย
