บทที่ 490 ทักษะเช่นนี้ ยังคิดจะให้ข้ายอมแพ้?
เมื่อซูเฟยเห็นท่าทีของฉีเหยียนก็ฉีกยิ้มออกมา “ถ้าหากข้ากำจัดเขาแทนเจ้า เมื่อถึงเวลาที่จับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ห้าดาวได้นั้น ข้าต้องการเลือดของมันสองส่วน”
ฉีเหยียนขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง “หนึ่งส่วนก็มากพอแล้ว ถ้าหากสองส่วนจะส่งผลกระทบต่อสัตว์ศักดิ์สิทธิ์หรือไม่?”
“วางใจเถิด ข้าคือหมอเทวดา ข้ารู้ว่าจะนำเลือดของมันออกมาอย่างไรโดยไม่ส่งผลกระทบต่อมัน!” ซูเฟยรับปาก
“เช่นนั้นตกลง เพียงแค่เจ้ากำจัดเขาได้ ข้าจะมอบให้เจ้าสองส่วน!” ฉีเหยียนพูดด้วยความตื่นเต้น
ซูเฟยรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ทั้งยังเดินออกมาจากท่ามกลางผู้คน ส่วนคนของจวนเหมันต์อุดรนั้นได้แต่แปลกใจ มีบางคนเอ่ยถามฉีเหยียนขึ้นมาว่า “นายน้อยฉี พวกเราไม่ลงมือหรือ?”
“พวกเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าหนุ่มนั่น” ฉีเหยียนตอบกลับเพียงสั้น ๆ ทำให้ยอดฝีมือบางคนของจวนเหมันต์อุดรรู้สึกอับอายไม่น้อย
มีบางคนพูดขึ้นมาว่า “นายน้อยฉีหมายความว่าอย่างไร พวกเราก็เป็นยอดฝีมือขั้นแปลงเซียน ส่วนเจ้าหนุ่มนั่นเป็นเพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้น!”
“ใช่ นายน้อยฉี เจ้าหนุ่มผู้นั้นเพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ พวกเราสามารถบีบเขาให้ตายได้อย่างง่ายดาย!” บางคนพูดด้วยท่าทางอวดดี
เมื่อเห็นคนเหล่านี้ยังคงคิดแกว่งเท้าหาเสี้ยนอยู่นั้น ฉีเหยียนได้แต่กลอกตาไปมา “อีกไม่นาน พวกเจ้าก็จะได้รู้ถึงความน่ากลัวของเขา!”
คนเหล่านี้ยังคงไม่เชื่อ ยังคงคิด
