บฉีกยิ้มออกมา “ยอมแพ้นั้นไม่นับ!”
“หมายความเช่นไร?” ซูเฟยมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ
“เพราะไฟเพลิงเหล่านี้ สำหรับข้าแล้วมันไม่มีประโยชน์!” พูดจบ เขาก็เดินออกไปจากไฟเพลิงนี้ทันที
ไม่เพียงเท่านั้น ม่านกักกันสัตว์ร้ายพันล้อมเงาเสือทมิฬไว้ แล้วทุกคนก็ได้เห็นแมลงบินออกมาจากร่างของลู่เฉิน จากนั้นสายฟ้าก็ฟาดลงมาบนร่างของเงาเสือทมิฬนี้
เงาเสือทมิฬกรีดร้องเสียงดัง ก่อนที่มันจะถอยหลังออกไปทันที
ซูเฟยตกตะลึง “เหตุใดเจ้าไม่เป็นอันใดแม้แต่น้อย?”
“แล้วเหตุใดข้าต้องเป็นอันใดด้วย?” ลู่เฉินย้อนถาม จากนั้นตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็ลงมือ
หลังจากนั้น ทุกคนจึงได้เห็นแมลงทั้งสองตัวไล่ล่าโจมตีเงาเสือทมิฬนี้ แต่เงาเสือทมิฬคือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ การเคลื่อนไหวของมันนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก เพียงพริบตาเดียวก็ไร้ซึ่งร่องรอยใด ๆ
ฟาเทียนพูดขึ้นมาด้วยความเสียดาย “หนีไปเสียแล้ว?”
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “หนีไม่รอดหรอก!”
