ของจวนเหมันต์อุดรแต่ละคนพลันตกตะลึงขึ้นมา เพราะสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นั้นมีอยู่ไม่มากนัก และในตอนเหนือของแดนทักษิณาที่มีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นั้นก็มีอยู่เพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น
แต่ตอนนี้ซูเฟยกลับมีมันอยู่ ทำให้ทุกคนรู้สึกตกใจยิ่งนัก
ทว่าใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับฉีกยิ้มออกมา “สิ่งนี้น่าสนใจนัก”
“เจ้าหนุ่ม เจ้ายังมีอารมณ์ขันอย่างนั้นหรือ?” ซูเฟยอดจะพูดจาเยาะเย้ยอีกฝ่ายไม่ได้
“ไม่ให้หัวเราะแล้วจะให้ข้าร้องไห้หรือ?” ลู่เฉินกล่าวกับซูเฟยพลางยิ้ม
ซูเฟยหัวเราะ “เจ้าตุ๊กตาน้อย อีกไม่นานเจ้าจะได้ร้องไห้จริง ๆ!”
สิ้นคำนั้น เงาเสือทมิฬก็จู่โจมไปยังลู่เฉินทันที มันได้กลืนลูกไฟเพลิงสีดำลงไปและพันรัดเขาไว้
ฟาเทียนตกใจจนกระโดนถอยออกมา แต่เพียงไม่นานก็สงบลง ส่วนผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ต่างก็ชี้ไม้ชี้มือมา
“ไฟเพลิงของเงาเสือทมิฬนี้ว่ากันว่าสามารถเผาไหม้ขั้นแปลงเซียนได้!”
“ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่สมบัติวิญญาณระดับสูงก็สามารถหลอมละลายไปได้!”
“แข็งแกร่งอะไรเพียงนี้?”
“แน่นอน เงาเสือทมิฬ! หรือที่เรียกว่าเสือทมิฬเพลิง! น่ากลัวมาก!”
…
ฉีเหยียนรู้สึกดีใจอยู่ลึก ๆ ส่วนซูเฟยนั้นยิ้มพลันมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม ให้เวลาเจ้าสิบลมหายใจในการยอมแพ้ ถ้าหากไม่ยอมแพ้ ความร้อนนี้จะยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งทำให้เจ้าละลาย”
“ไม่ต้องถึงสิบลมหายใจ”
“โอ้? คิดจะยอมแพ้เร็วเช่นนี้เลยหรือ?” ซูเฟยรู้สึกเหนือความคาดหมายเล็กน้อย
ลู่เฉินกลั
