ใจออกมา “ข้าจะบอกความจริงอย่างไม่ปิดบัง หอหมื่นสรรพสิ่งของข้ามีสาขาอยู่ทั่วทั้งมหาทวีปจิ่วโหยว แต่ทางตอนเหนือของแดนทักษิณานั้น มักจะถูกจวนเหมันต์อุดรเอารัดเอาเปรียบอยู่ตลอด และยังเป็นหนี้พวกเราอยู่อีกมาก!”
“หมายความว่า พวกเขาเป็นหนี้พวกเจ้า?” ลู่เฉินดูเหมือนกำลังจะเข้าใจบางอย่าง
“อืม”
ฟาเทียนยิ้มออกมา “หอหมื่นสรรพสิ่งแข็งแกร่งเพียงนี้ ยังหวาดกลัวต่อจวนเหมันต์อุดรหรือ?”
“มังกรที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถเอาชนะงูเจ้าถิ่นได้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราต้องทำธุรกิจที่นี่ ดังนั้นเสียไปเพียงเล็กน้อยก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอันใดมากนัก เพียงแต่เมื่อเป็นเช่นนี้นานเข้า ก็ทำให้รู้สึกโมโห” เถ้าแก่ตาเดียวยิ้ม
ฟาเทียนคิดแล้วยื่นมือออกมาทันที “เช่นนั้นมีหลักฐานใดที่บอกว่าพวกเขาเป็นหนี้เจ้าหรือไม่?”
“เจ้าจะทำสิ่งใด?” เถ้าแก่ตาเดียวรู้สึกแปลกใจ
“มอบให้ข้า เมื่อได้พบกับจวนเหมันต์อุดร ข้าจะให้พวกเขาใช้หนี้คืนพวกเจ้า เมื่อถึงเวลานั้นพวกเจ้าค่อยมอบบางสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้ข้าก็พอ” ฟาเทียนยิ้มอย่างมีเลศนัย
เถ้าแก่ตาเดียวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง
ลู่เฉินมองไปยังฟาเทียนเช่นกัน “เจ้ามีความคิดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
ฟาเทียนพูดด้วยเหตุผลว่า “วันนี้พวกเขากลั่นแกล้งผู้อื่น เมื่อข้าคิดแล้วก็รู้สึกโมโห”
ลู่เฉินอดยิ้มออกมาไม่ได้ ส่วนเถ้าแก่ตาเดียวนั้น เห็นได้ชัดว่าเขาพอจะได้ยินข่าวคราวมาบ้าง จึงพูดขึ้นมาว่า “เ
