บทที่ 487 พบคนเก่าแก่ที่คุ้นเคย
ทุกคนรู้สึกสับสนขึ้นมา
เห็นเพียงสัตว์สวรรค์ไร้ซึ่งที่หลบซ่อนในที่สุด คิดจะโจมตีศรเหล่านั้น แต่ศรเหล่านี้ก็ราวกับมีสายตาที่แหลมคม ทุกคนที่คิดจะโจมตีศรเหล่านี้ มันก็สามารถหลบเลี่ยงได้ตลอด
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งขึ้นก็คือ เมื่อสัตว์สวรรค์เปิดม่านไฟเพลิงเพื่อป้องกันตนเองนั้น ศรเหล่านั้นก็ ‘รุม’ เข้าไปทันที
ศรเหล่านี้ค่อย ๆ แทงทะลุม่านป้องกัน และโจมตีไปบนร่างของสัตว์สวรรค์
เห็นเพียงบนร่างของสัตว์สวรรค์เต็มไปด้วยรูพรุนทั่วร่างกาย มันหวาดกลัวจนตะโกนไปยังฉีเหยียน “มัวอึ้งอันใด หนีสิ!”
ฉีเหยียนรู้สึกหวาดกลัว ถือโอกาสขณะที่ลู่เฉินยังไม่ได้ปล่อยศรออกมาอีกครั้งหนีออกไปพร้อมกับสัตว์สวรรค์ และพุ่งตัวไปบนท้องฟ้าทันที จากนั้นจึงออกจากตอนเหนือไป
“น่าเสียดายนัก” เมื่อลู่เฉินเห็นว่าไม่สามารถซึมซับสัตว์วิญญาณที่ดีเช่นนี้ได้ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา
ฟาเทียนกลับพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “ผู้อาวุโส สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ถูกท่านทำร้ายจนกลายเป็นเช่นนี้ ท่านช่างคาดไม่ถึงเสียจริง!”
ลู่เฉิยเผยรอยยิ้มออกมาแล้วเก็บธนู จากนั้นเดินไปด้านข้างของสะพาน เหล่าทหารยามที่ลาดตระเวนอยู่ต่างก็ไม่กล้าก้าวขึ้นมาด้านหน้า จนดูเหมือนนกที่หวาดกลัว ได้แต่ซ่อนตัวมองดูอยู่ในมุมมืด
จนกระทั่งลู่เฉินเดินข้ามสะพานไป หมุนตัวกลับไปมองพวกเขา คนเหล่านั้นหวาดกลัวจนรีบหมุนตัวกลับทันที ทำราวกับว่าไม่เห็นใด ๆ ทั้
