งสิ้น
เมื่อฟาเทียนเห็นภาพดังกล่าวก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโส ท่านดูคนเหล่านั้น”
“ไม่ต้องสนใจพวกเขา” เมื่อลู่เฉินพูดจบ จึงเดินตรงไปด้านหน้า
ผู้คนที่เฝ้ามองดูอยู่เหล่านั้นกำลังชี้นิ้วและถกเถียงกัน ส่วนทหารยามนั้นต่างก็รู้สึกหดหู่ใจกันเป็นอย่างมาก จนในที่สุดต้องยอมปลดป้ายประกาศนั้นลงมา
…
สัตว์สวรรค์และฉีเหยียนหนีออกมาไกลจนมาถึงเมืองแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว ด้านนอกของเมืองเต็มไปด้วยหิมะ และภายในเมืองมีค่ายกลอยู่ ดังนั้นทำให้ภายในเมืองไม่มีแม้แต่เกล็ดหิมะ
แต่สัตว์สวรรค์ได้รับบาดเจ็บสาหัส และกลับเข้าไปภายในถุงผ้าของฉีเหยียน ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยความโมโห “เจ้าต้องหาวิธีรักษาข้าโดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้น ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ฉีเหยียนก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน แต่ตอนนี้ยังไม่มีวิธีใด ทำได้เพียงพูดขึ้นมา “ไปยังหอรักษาสัตว์ ข้ารู้จักปรมาจารย์ผู้เก่งกาจท่านหนึ่ง เขาจะช่วยรักษาบาดแผลของท่านได้!”
“เช่นนั้นทำไมยังไม่รีบไปกัน?” สัตว์สวรรค์พูดขึ้นมาด้วยความโกรธเคือง
ฉีเหยียนขานรับ ทำได้เพียงรีบเดินทางออกไปทันที แต่ขณะที่กำลังเดินทางนั้น เขากลับพูดขึ้นมาด้วยความหดหู่ “ท่านสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ หรือจะไม่มีวิธีใดที่จะกำจัดเจ้าหนุ่มผู้นั้นได้?”
“รักษาบาดแผลเสียก่อน เรื่องอื่นค่อนว่ากัน” สัตว์สวรรค์พูดด้วยน้ำเสียงโมโห
ฉีเหยียนทำได้เพียงไม่พูดใด ๆ แต่ภายในใจนั้นร้อนรุ่มเป็นอย่างมาก
…
ลู่เฉินเดินอยู่ท่ามกลางหิมะมาได้ระย
