ะหนึ่ง เมื่อเห็นเมืองแห่งหนึ่งที่อยู่ด้านหน้า ก็เอ่ยถามฟาเทียนขึ้นมา “เจ้ารู้เกี่ยวกับตอนเหนือของแดนทักษิณาหรือไม่?”
“ตอนเหนือแดนทักษิณานั้นกว้างใหญ่นัก และรอบ ๆ ยังเต็มไปด้วยหิมะ ดังนั้นสามารถหลงทางได้ง่ายมาก!” ฟาเทียนส่ายศีรษะพลางอธิบายออกมา
“นี่เป็นครั้งที่สอง” ลู่เฉินขมวดคิ้วมุ่น
ฟาเทียนรู้สึกแปลกใจ “ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสหมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าได้ทำข้อตกลงกับราชาหมาป่าเหมันต์สงัด”
“ว่าอย่างไรนะ?” ฟาเทียนรู้สึกตกใจขึ้นมา
ลู่เฉินจึงอธิบายออกมา “ตอนที่ข้ายังไม่ได้มายังตอนเหนือของแดนทักษิณานี้ ข้าสัมผัสได้ถึงทิศทางของมัน แต่เมื่อมาถึงท่ามกลางหิมะแล้ว ความรู้สึกในการสัมผัสทิศทางนั้นกลับหายไป”
ฟาเทียนจึงเอ่ยว่า “ข้าได้ยินมาว่า ตอนเหนือของแดนทักษิณานี้จะส่งผลต่อการรับรู้”
“ส่งผลต่อการรับรู้?”
“ใช่ ในตอนเหนือแดนทักษิณานี้ หากห่างออกมาไกลระยะหนึ่ง ไม่ว่าสมบัติวิญญาณใดหรือข้อตกลงใดของสัตว์ร้ายนั้นจะสูญเสียการติดต่อกับเจ้าของ แต่เพราะเหตุใดนั้น ไม่มีผู้ใดทราบได้” ฟาเทียนพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ
เมื่อลู่เฉินเข้าใจดังนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “เช่นนั้น พวกเราเข้าไปในเมืองเพื่อนำแผนที่มาเสียก่อน จากนั้นค่อยดูว่าราชาหมาป่าเหมันต์สงัดนั้นอยู่ที่ใดกัน”
เมื่อฟาเทียนขานรับ ก็เดินนำลู่เฉินเข้าไปภายในเมืองด้านหน้า
…
เมืองเทียนเสวี่ย ตัวหนังสือสามตัวขนาดใหญ่ ถูกติดไว้บนเมือง บริเวณรอบ ๆ มีค่ายกล ทำให้ภายในค่าย
