ด้วยรอยยิ้ม
ฟาเทียนที่อยู่อีกด้านหนึ่งจำเถ้าแก่ตรงหน้าผู้นี้ได้เช่นกัน เพราะเคยอยู่ในแดนวิญญาณมาก่อน ดังนั้นเมื่อลู่เฉินได้คุยเสร็จเรียบร้อย ฟาเทียนจึงยิ้มพลางพูดขึ้นมาว่า “ลดแล้วก็ยังราคาสูงอยู่”
“หลวงจีน หอหมื่นสรรพสิ่งของข้าลดได้เพียงเท่านี้ เพราะเป็นของชิ้นใหญ่ทั้งนั้น” เถ้าแก่ตาเดียวพูดติดตลก
“ยังราคาสูงอยู่นัก”
เถ้าแก่ตาเดียวส่ายศีรษะพลางยิ้มออกมา “เจ้าหลวงจีน ยังไม่พูดออกมาว่าเป็นสิ่งใดก็เอาแต่ต่อรองราคากับข้าเสียแล้ว เจ้าควรให้ข้าทำเช่นไรกันเล่า?”
“เพียงแค่แผนที่ฉบับหนึ่งเท่านั้น” ฟาเทียนพูดขึ้นมา
“แผนที่ แผนที่ใดกัน?”
“แผนที่ของตอนเหนือแดนทักษิณา” ฟาเทียนตอบกลับ
“สิ่งนี้ มอบให้พวกเจ้าก็ยังได้” เมื่อถ้าแก่ตาเดียวพูดจบ ก็นำกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กออกมาจากลิ้นชักและมอบให้ลู่เฉิน
ฟาเทียนยิ้มพลางพูดขึ้นมา “ไม่ต้องใช้เงินจริงหรือ?”
“แน่นอน ข้าเคยโกหกเมื่อไหร่กัน?” เถ้าแก่ตาเดียวยิ้มเจื่อน
ฟาเทียนเปิดดูด้วยความตื่นเต้น จากนั้นเมื่อมองดูแล้วก็มองไปยังลู่เฉิน “ผู้อาวุโส ท่านดู มันเป็นแผนที่จริง ๆ”
ลู่เฉินมองอยู่ครู่หนึ่ง แผนที่นี้มีความละเอียดเป็นอย่างมาก และในหลาย ๆ สถานที่ ยังมีจุดสีแดงกับวงกลมสีแดงเป็นสัญลักษณ์
มันทำให้เขารู้สึกสงสัยขึ้นมา “จุดสีแดงและวงกลมสีแดงนี้แทนสิ่งใดกัน?”
