ขาย”
ลู่เฉินมองไปยังร้านขายของดังกล่าว และเกิดความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างขึ้นมา ก่อนจะเดินไปพร้อมกับฟาเทียน และเมื่อลู่เฉินและฟาเทียนเดินเข้าไปนั้นก็ได้พบกับคนที่คุ้นเคยคนหนึ่ง
เถ้าแก่ผมขาวตาเดียวแห่งหอหมื่นสรรพสิ่ง
ครั้งแรกที่ลู่เฉินไปยังแดนวิญญาณ เคยมีโอกาสได้พบที่ร้านขายของที่นั่น
เพียงแค่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะบังเอิญพบที่นี่ได้ ดังนั้นทั้งสองจึงจ้องกันอยู่ครู่หนึ่ง เถ้าแก่ตาเดียวยิ้มพลางพูดขึ้นมา “ศิษย์น้อง พวกเราช่างมีวาสนาต่อกันเสียจริง!”
“หอหมื่นสรรพสิ่ง ข้าคิดอยู่ว่าเหตุใดจึงรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้” ลู่เฉินแสยะยิ้มออกมา
เถ้าแก่ตาเดียวฉีกยิ้ม “หลังจากเอ่ยลากันครั้งนั้น ข้าก็ไม่เคยลืมเจ้าอีกเลย”
“อย่าบอกข้าว่าเพราะเจ้าคิดถึงข้ามาก ดังนั้นจึงมาเฝ้ารอข้ายังเมืองเทียนเสวี่ยเป็นพิเศษ” ลู่เฉินรู้สึกว่าไม่ธรรมดาเสียแล้ว
“ข้าคงไม่มีความสามารถทำนายอันใดเช่นนั้นได้” เถ้าแก่ตาเดียวแสยะยิ้ม
“โอ้? เช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่?”
“หอหมื่นสรรพสิ่งมีสาขาอยู่หลาย ๆ พื้นที่ ส่วนข้านั้นอยู่ในแดนวิญญาณมานานแล้ว อยากไปดูสถานที่อื่น ๆ บ้าง และหิมะทางตอนเหนือของแดนทักษิณานั้นก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว ข้ามาที่นี่ เพียงแค่คิดไม่ถึงว่าจะพบเจ้าที่นี่ได้” เถ้าแก่ตาเดียวยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางพูดออกมา
ลู่เฉินยิ้มรับ “เช่นนั้น ข้าก็มีบางอย่างเกี่ยวกับเจ้าพอดี”
“ว่ามาเถิด หนึ่งชิ้นข้าลดราคาให้” เถ้าแก่ตาเดียวพูด
