บทที่ 485 เรียกสัตว์ร้ายหัวเหล็ก แต่เพียงพริบตาเดียวก็ล้มลงแล้ว!
ลูกไฟเพลิงขนาดใหญ่ตกลงมาจากฟากฟ้า และเมื่อลูกไฟเพลิงตกสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว จึงได้กลายเป็นเพลิงพยัคฆ์ขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง
เพลิงพยัคฆ์มีขนสีแดงและดวงตาสีแดงเลือด
เมื่อทุกคนเห็นดังกล่าว จึงกระจายตัวออกไปรอบ ๆ อีกครั้ง
เมื่อฟาเทียนเห็นเช่นนั้น จึงระวังตัวขึ้นมาทันที
ฉีเหยียนเห็นฟาเทียนยังคิดที่จะต้านทานต่อไป จึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!”
เมื่อพูดจบ สัตว์ปีศาจที่ถูกเรียกออกมาก็กระโจนเข้าใส่ฟาเทียนทันที มันอดไม่ได้ที่จะกระแทกใส่ฟาเทียนจนร่างกระเด็นออกไป
ฟาเทียนจึงรีบลงมือโจมตีพยัคฆ์ตัวนี้เสียก่อน แต่เมื่อโจมตีออกไปกลับไม่เกิดผลใด ๆ ขึ้นกับมัน ฉีเหยียนจึงหัวเราะพลางพูดขึ้นมา “อย่าสิ้นเปลืองพลังไปเปล่า ๆ เลย เพลิงพยัคฆ์นี้มีหัวเป็นเหล็ก!”
หัวเหล็ก?
ผู้คนบริเวณรอบ ๆ ถึงได้รู้ถึงที่มาของเสือตัวนี้ในทันที
“นี่คือเพลิงพยัคฆ์ สัตว์ยี่สิบอันดับแรกที่จวนเหมันต์อุดรเรียกมาหรือ?”
“ใช่ มันมีการป้องกันที่แข็งแกร่งมาก!”
“ว่ากันว่าสามารถโจมตียอดฝีมือขั้นแปลงเซียนได้!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ว่ากันว่ามีพลังการโจมตีที่สุดยอดมาก!”
…
ฟาเทียนรู้สึกลำบากเล็กน้อย เพราะการโจมตีของตนไม่มีผลใด ๆ ต่อสัตว์ปีศาจตัวนี้ และเมื่อสัตว์ปีศาจนั้นโจมตีเข้ามา ยังทำให้เขากระเด็นออกไปหลายครั้ง
ถึงแม้ว่าหลายครั้งนี้จะไม่ทำให้ฟาเทียนมีอาการสาหัส แต่เขา
