บทที่ 482 ความสามารถถูกจำกัด แรงกดดันเพิ่มมากขึ้น
เมื่อลู่เฉินเห็นมันมีหน้าสีหน้าประหลาดใจก็กล่าวว่า “โลกใบนี้ ไม่มีกำแพงใดที่ไม่มีลมผ่านได้”
“พูดมา ผู้ใดบอกเจ้ากันแน่!” ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกโมโหขึ้นมา และวิญญาณของมันก็ค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น
เมื่อเห็นว่าวิญญาณสัตว์ร้ายของราชาหมาป่าเฒ่าแข็งแกร่งขึ้น ชายหนุ่มเพียงหยอกเย้าอีกฝ่ายว่า “โมโหแล้ว จะมีประโยชน์อันใดหรือ?”
“เจ้าคงไม่คิดว่าข้าไม่กล้าลงมือกับเจ้าหรอกนะ?” ราชาหมาป่าเฒ่าคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะอวดดีเพียงนี้ จึงเริ่มพูดขึ้นมาด้วยความโมโห
“ข้ารู้ว่าเจ้ากล้า แต่หากลงมือไป ก็ไม่สามารถทำร้ายข้าได้” ลู่เฉินอดพูดโจมตีออกมาไม่ได้
“ทำร้ายเจ้าไม่ได้? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน?” ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกโมโหจนวิญญาณแข็งแกร่งขึ้น ทันใจนั้นจึงยกกรงเล็บขึ้นมาและตะปบออกไปอย่าแรง
เงากรงเล็บสีม่วงสว่างขึ้นมาตรงหน้าลู่เฉิน
ราชาหมาป่าเฒ่าคิดว่าการวิธีนี้สามารถฉีกวิญญาณของคนคนนี้ออกเป็นชิ้น ๆ ได้อย่างง่ายดาย
แต่สิ่งที่ทำให้ราชาหมาป่าเฒ่าคิดไม่ถึงก็คือ เมื่อเหวี่ยงกรงเล็บนี้ออกไป ลู่เฉินกลับไม่เป็นอันใดแม้แต่น้อย
ราชาหมาป่าเฒ่าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะจ้องเขม็ง “วิญญาณที่แข็งแกร่งของข้ายังบาดเจ็บได้ เจ้าไม่มีทางที่จะไม่ป็นอันใด!”
“เหตุใดจึงไม่มีทางกัน?” ชายหนุ่มย้อนถาม
“การโจมตีของข้านี้ สามารถทำลายวิญญาณผู้ฝึกตนขั้นแปลงเซียนได้อย่างง่ายดาย แล้วนับประสาอะไรกับวิญญ
