าณของเจ้า” ราชาหมาป่าเฒ่ามองไปยังวิญญาณของลู่เฉิน รู้สึกเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ แต่พลังที่ระเบิดออกมานั้นกลับไม่ใช่! ทำให้ภายในใจของราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกว่าไม่ปกติ
“อย่าสิ้นเปลืองพลังนักเลย เจ้าไม่สามารถมองเห็นบางอย่างได้”
ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกหงุดหงิดใจ สายตายังคงจ้องมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าช่างอวดดีนัก!”
“ต้องขออภัย ข้าก็เป็นเช่นนี้มาตลอด” คำพูดของเขาทำให้ราชาหมาป่าเฒ่าเกิดความโมโหขึ้นมา
เห็นเพียงราชาหมาป่าเฒ่าพุ่งตัวไปด้านหน้าลู่เฉินด้วยความเร็ว จากนั้นหยุดอยู่ห่างจากชายหนุ่มเพียงระยะหนึ่งก้าวและจับด้วยกรงเล็บเดียว
ราชาหมาป่าเฒ่าคิดว่าใกล้เพียงนี้ จะต้องทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้บ้างแล้ว
แต่เมื่อรอยกรงเล็บพุ่งออกไป ลู่เฉินเพียงกล่าวว่า “ควรจะจบได้แล้วกระมัง?”
“เจ้า!” ราชาหมาป่าตกใจขึ้นมา ส่วนชายหนุ่มแค่ยิ้มประหลาดออกมา และใช่คำสาปภูต
โซ่ตรวนหลายเส้นพันรัดราชาหมาป่าเฒ่าไว้ แต่ราชาหมาป่าเฒ่าคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะสามารถกักขังตนไว้ได้
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดที่อยู่อีกด้านหนึ่งคลายความกังวลออกมา “ช่างเก่งกาจนัก”
ราชาหมาป่าเฒ่ามองลู่เฉินด้วยสายตาโกรธเคือง “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
“อย่ากังวลไป” พูดจบ เขาก็เตรียมทำตราประทับวิญญาณให้แก่อีกฝ่าย แต่เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าสัมผัสได้ถึงตราประทับวิญญาณในขณะนั้น วิญญาณของราชาหมาป่าเฒ่าผู้นี้จึงดูเลือนรางไปทันที จากนั้นก็หายไป
ลู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมา “หายไปเสียแ
