กไม่วางกับดัก แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าสามารถชุบชีวิตให้เจ้าหนุ่มที่ถูกสังหารไปเมื่อหนึ่งแสนปีก่อนได้?”
นักบุญหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้ารู้เรื่องใด?”
“สิ่งที่ข้ารู้นั้นมีไม่มาก แต่เมื่อคิดว่าเจ้าสามารถสื่อสารกับราชากระดูกภูตได้ ดังนั้นข้าคิดว่าภายในแดนชุมนุมภูตผีนั้น เจ้าอาจจะตามหาวิญญาณของราชาหมาป่าเฒ่าได้ จากนั้นจึงชุบชีวิตมัน” ลู่เฉินคาดเดาออกมา
นักบุญหญิงตะคอกกลับมา “สิ่งที่เจ้ารู้ ไม่น้อยจริง ๆ!”
“ดูเหมือนว่าข้าจะเดาถูกบางส่วน เพียงแต่ราชากระดูกภูตอยู่สูงเพียงนั้น เหตุใดจึงร่วมมือกับเจ้าได้?”
นักบุญหญิงคร้านจะเสียเวลาพูดกับชายผู้นี้ จึงตะคอกออกมา “ก่อนหน้านี้ เจ้าทำลายจิตข้าไป วันนี้ข้าจะทำลายเจ้าบ้าง!”
“ว่าอย่างไรนะ? คิดจะทำลายข้า?”
“ใช่ ข้าจะทำลายราชาหมาป่าเหมันต์สงัด และทำลายจิตของเจ้าไปพร้อมกันด้วย” เมื่อนักบุญหญิงพูดจบ จึงตะโกนไปยังมุมมืดด้านหลัง “เข้ามา!”
เพียงไม่นาน มนุษย์วานรสีขาวตัวหนึ่งจึงปรากฏตัวขึ้น
มนุษย์วานรขาวนี้ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับกาย แต่มันดูท่าทางไม่ธรรมดา
นักบุญหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จัดการราชาหมาป่าเหมันต์สงัดและจิตภายในร่างของเขาให้ข้า!”
“ขอรับ!” มนุษย์วานรขาวขานรับ จากนั้นเพียงไม่นานก็มาถึงตรงหน้าของราชาหมาป่าเหมันต์สงัด
ทว่ามนุษย์วานรขาวไม่ใช่ลู่เฉิน จึงไม่สามารถใช้ทักษะการเคลื่อนไหวของมนุษย์กระดาษได้ ทำให้เมื่อมนุษย์วานรขาวเข้ามานั้น เพียงฝ่า
