มือเดียวก็ทำให้ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดถูกตีจนกระเด็นออกไป
ตู้ม!
ราชาหมาป่าเหมันต์สงัดกระแทกเข้าไปกำแพงที่อยู่รอบ ๆ อย่างรุนแรง ลู่เฉินควบคุมร่างของราชาหมาป่าเหมันต์สงัดอยู่ ดังนั้นความเจ็บปวดที่ได้รับจึงรุนแรงเช่นกัน
เขาตกลงมาก็รู้สึกราวกับทั้งร่างกำลังจะแตกสลาย ทว่ากลับรู้สึกตื่นเต้นอยู่ด้วยเล็กน้อย “ไม่ถูกกระตุ้นเช่นนี้มานานแล้ว”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่กลัว ทั้งยังเหมือนจะรู้สึกสนุก นักบุญหญิงก็ตะโกนขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม อีกไม่นานเจ้าจะได้รู้สึกถูกกระตุ้นมากกว่านี้!”
พูดจบ มนุษย์วานรขาวจึงลงมืออีกครั้ง
นักบุญหญิงตะโกนขึ้นมา “นี่ไม่ใช่กายเนื้อของเจ้า ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะใช้วิธีใดต่อต้านวานรขาวนี้ได้!”
ทันใดนั้นเอง แม้วิธีที่ลู่เฉินสามารถใช้ได้จะมีไม่มากนัก โดยเฉพาะกระจกนภาวิญญาณรวมถึงทักษะการเคลื่อนไหวที่ไม่สามารถใช้ได้ และยิ่งราชาหมาป่าเหมันต์สงัดมีร่างเป็นสัตว์ร้าย แต่พลังที่ชายหนุ่มสามารถใช้ได้มีเพียงสองชนิด หนึ่งคือวิญญาณของตน และอีกชนิดคือพลังของสัตว์ร้าย
ดังนั้น นี่จึงเท่ากับการจำกัดลู่เฉิน และยิ่งบนร่างไร้ซึ่งสมบัติวิญญาณใด ๆ ทำให้ยามเมื่อเขาเผชิญหน้ากับมนุษย์วานรขาวนั้น จึงนับเป็นเรื่องยุ่งยากมาก
