บทที่ 473 ม้วนคัมภีร์เป็นเหมือน ‘กรงขัง’
แม้ว่าฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยจะไม่รู้ว่าราชันย์กระดูกภูตเป็นใคร แต่พวกเขายังคงล่าถอยอย่างเชื่อฟัง
ในยามนี้ลู่เฉินเข้าไปใกล้ทีละก้าว
ขณะที่เขากำลังจะไปถึงม้วนวิญญาณกระดูก โครงกระดูกสีดำก็ปรากฏขึ้นบนม้วนคัมภีร์ และโครงกระดูกนั้นก็ถือดาบกระดูกชี้ไปที่ลู่เฉิน ในเวลาเดียวกัน ดวงตาของเขาก็เปล่งแสงสีดำ “มีผู้บุกรุก สังหาร!”
“โครงกระดูกน้อย เจ้ากล้าคุ้มคลั่งต่อหน้าข้าหรือ?” หลังจากที่ลู่เฉินหัวเราะอย่างเย็นชา กุ่ยเจี๋ยก็รีบวิ่งเข้าไป
กะโหลกสีดำฟันดาบลงมา จากนั้นเงาดาบสีดำก็ตกลงบนตัวกุ่ยเจี๋ย ขณะที่กุ่ยเจี๋ยนั้นมีการป้องกันถึงสองร้อยชั้น ดังนั้นเงาดาบจึงไม่สามารถโจมตีต่อไปได้หลังจากสับลงไปร้อยชั้น
กุ่ยเจี๋ยใช้โอกาสนี้คว้าแขนของฝ่ายตรงข้ามด้วยมือข้างเดียว จากนั้นจึงเริ่มกลืนพลังในกะโหลกสีดำ
วิญญาณที่อยู่ในกะโหลกสีดำกรีดร้อง จากนั้นกะโหลกสีดำก็ถอยกลับเข้าไปในหนังสือ
กุ่ยเจี๋ยอยากไล่ตาม แต่ลู่เฉินบอกกับมันว่า “ไม่ต้องตามแล้ว”
กุ่ยเจี๋ยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล่าถอยและจากนั้นก็เร้นกายหายไป
ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างม้วนวิญญาณกระดูกอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะวางมือลงบนหนังสือ และในขณะที่เขาหลับตาลง เขาก็สัมผัสได้ว่าม้วนวิญญาณกระดูกนั้นเป็น ‘กรงขัง’ ขนาดใหญ่
ใน ‘กรงขัง’ นี้มีวิญญาณมากมาย และวิญญาณเหล่านี้ล้วนเป็นวิญญาณคนจากดินแดนมหาทวีปจิ่วโหยว
ที่อ้างว้างมารวมตัวกัน
