บทที่ 472 หนังสือวิญญาณกระดูกที่ไม่ควรปรากฏ!
หลังจากที่นักบุญหญิงได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย นางก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “เช่นนั้นก็ไม่มีอันใดต้องคุยกันแล้วใช่หรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?” ลู่เฉินมองไปที่ภาพวาดด้วยรอยยิ้ม
นักบุญหญิงไม่เข้าใจ “เหตุใดเจ้าถึงต้องการม้วนศักดิ์สิทธิ์?”
“แค่อยากดู มีปัญหาอันใดหรือ?” ลู่เฉินขี้เกียจเกินกว่าจะคุยเรื่องไร้สาระกับอีกฝ่าย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ นักบุญหญิงก็พูดอย่างเย็นชา “เช่นนั้นก็อย่าพูดถึงมันเลย!”
ครู่ต่อมาไอเย็นยะเยือกก็รุนแรงขึ้น ทำให้พระราชวังเหมันต์ทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอก
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลู่เฉินก็พลันหัวเราะ “เคล็ดวิชาน้ำค้างกระแสความเย็นเป็นคาถาที่ไม่เลว แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เจ้าอ่อนแอเกินไป จึงไม่อาจใช้พลังที่แท้จริงของมันได้!”
“จัดการกับเจ้าได้ก็พอแล้ว!”
หลังจากพูดจบ เถียนอวิ๋นเมิ่งที่คลุ้มคลั่งในที่นั้นก็หายไปเช่นกัน
ไอเย็นโดยรอบเพิ่มมากขึ้น ทำให้พระราชวังเหมันต์ทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็ง และลู่เฉินก็มีเปลวเพลิงทั้งหกปกป้องร่างกายของเขา ดังนั้นไอเย็นเหล่านั้นจึงไม่สามารถทำอันใดเขาได้
ถึงอย่างไรเสียภายในพระราชวังเหมันต์ก็พลันมืดลงเรื่อย ๆ และสุดท้ายบนภาพวาดก็มีแสงวาววับแล้วหายไป
“หนีไปแล้ว?”
เห็นเพียงลู่เฉินกำลังละลายน้ำแข็งที่อยู่รอบ ๆ ทีละก้อน จากนั้นจึงมาที่ ‘ภาพวาด’ และคว้า ‘ภาพวาด’ ด้วยมือข้างเดียว
‘ภาพวาด’ นี้มีร่องรอยที่นักบุญ
