ณชนิดใดที่ทรงพลังมากจนลู่เฉิน ต้องไปดู
ชายหนุ่มไม่พูดอันใดมาก แต่พาทั้งสองคนไปที่ส่วนลึกด้วยกัน
…
ทางตอนเหนือแดนทักษิณา ในตำหนักน้ำแข็งใต้ดินมีรูปแกะสลักน้ำแข็ง และแสงสีฟ้าส่องอยู่ภายในรูปแกะสลักน้ำแข็ง
ด้านหน้าลำแสงสีฟ้านี้มีคนคุกเข่าอยู่
คนผู้นี้ถูกปกคลุมด้วยหิมะ ผมของเขาก็ขาวเช่นกัน และผมยังยาวมากเหมือนวานรขาวอย่างไรอย่างนั้น
ท่ามกลางลำแสงสีฟ้านั้น จู่ ๆ วิญญาณก็บินออกมา วานรขาวเงยหน้าขึ้นมองดูวิญญาณด้วยความสงสัย
วิญญาณนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเถียนอวิ๋นเมิ่ง ผู้เปล่งประกายด้วยไอมารและดูท่าทางเจ็บปวดมาก
ขณะเดียวกัน ในรูปแกะสลักน้ำแข็งก็มีเสียงของนักบุญหญิงดังขึ้น “วานรขาว ตอนนี้ข้ามีภารกิจให้เจ้าทำ!”
“นักบุญหญิง โปรดสั่งมา!” มนุษย์วานรขาวพูดด้วยความเคารพ
“วิญญาณของสตรีคนนี้ ข้าจะมอบให้เจ้า จากนั้นเจ้าต้องพานางไปที่ถ้ำมารเหมันต์ ค้นหาร่างของนาง แล้วนำมาให้ข้า!”
หลังจากที่มนุษย์วานรตอบรับก็ยื่นมือออกมา วิญญาณของเถียนอวิ๋นเมิ่งก็ถูกดูดเข้าไป
จากนั้นมนุษย์วานรขาวก็ลุกขึ้นและจากไป
นักบุญหญิงในรูปแกะสลักน้ำแข็งเอ่ยอย่างโมโหว่า “คิดไม่ถึงว่าจะไม่คุยกันดี ๆ เช่นนั้นเจ้าก็อย่าคิดจะญาติดีกันเลย!”
…
ลู่เฉินที่อยู่ในถ้ำกระดูกหิมะในยามนี้ ไม่รู้ว่านักบุญหญิงกำลังทำอันใด แต่เขาเองก็ได้ยินเสียงหึ่ง ๆ หลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง
เสียงหึ่ง ๆ นี้ดังมาก ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยที่อยู่ข้างหลังพวกเขานั้นงงง
