ง “โอ้ ดีนี่?”
“แน่นอน!” หลังจากที่นักบุญหญิงพูดจบ ดวงวิญญาณก็ปรากฏขึ้นใต้เสาน้ำแข็งด้านข้าง และดวงวิญญาณดวงนี้ก็คือเถียนอวิ๋นเมิ่งที่ถูกมารเข้าแทรก
เห็นเพียงว่าดวงตาของเถียนอวิ๋นเมิ่งแดงก่ำ และบางครั้งก็กรีดร้องออกมา
“นี่คือคนที่เจ้าต้องการ” นักบุญหญิงที่อยู่ในภาพพูดกับลู่เฉิน
ลู่เฉินมองไปที่เถียนอวิ๋นเมิ่งและยิ้มอย่างขมขื่น “เจ้าคงไม่คิดว่าข้ามาที่สำนักเหมันต์สงัดเพื่อนางหรอกนะ?”
“ไม่ใช่หรือ?” นักบุญหญิงถาม
“ในสายตาของข้า นางเป็นแค่มดตัวหนึ่ง และข้าจะบดขยี้นางให้ตายได้ทุกเมื่อ” ลู่เฉินพูดอย่างเหยียดหยาม
นักบุญหญิงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่เข้าใจ “ไม่ใช่เพื่อนาง แล้วทำไปเพื่ออันใด?”
“ถ้าข้าบอกว่าเพื่อเจ้า และมีบางอย่างที่สำนักเหมันต์สงัด เจ้าจะเชื่อหรือไม่?” ลู่เฉินหัวเราะแปลก ๆ
“เพื่อข้า?” นักบุญหญิงเริ่มสงสัย
“เอาล่ะ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เรามาพูดถึงของบางอย่างที่สำนักเหมันต์สงัดก่อน”
“พูดมา” นักบุญหญิงอยากรู้จุดประสงค์ที่ลู่เฉินมาที่นี่จริง ๆ เพื่อที่นางจะได้วางแผน
“ม้วนศักดิ์สิทธิ์!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้นักบุญหญิงก็รู้สึกไม่พอใจทันที “ม้วนศักดิ์สิทธิ์เป็นความลับของสำนักเหมันต์สงัดของข้า และมีเพียงนักบุญหญิงเท่านั้นที่มีคุณสมบัติที่จะอ่านได้ เจ้าเป็นคนนอก ดังนั้นเจ้าจึงไม่สามารถแตะต้องมันได้!”
“หมายความว่าไม่จำเป็นต้องคุยกันแล้ว?” ลู่เฉินไม่แปลกใจแต่กลับหัวเราะแทน
นักบุญหญิงพูดอย่
