บทที่ 470 ตำนานการแบกโลงศพ!
บนสิ่งกีดขวางรอบ ๆ ด้านหน้าเต็มไปด้วยรูขนาดเล็ก และภายในรูนั้นมีไอภูตผีพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ขณะเดียวกัน ภายในถ้ำรอบ ๆ เต็มไปด้วยกองกระดูก
ท่ามกลางกระดูกเหล่านี้ มีโกศที่บรรจุกระดูกลอยอยู่
โกศนี้กระจายแสงสีเขียวจาง ๆ อยู่ และกระดูกเหล่านั้นที่ล้อมรอบมันไว้ดูราวกับกำลังแสดงความเคารพอยู่ก็ไม่ปาน
“ผู้อาวุโส นี่คือ?” เป็นครั้งแรกที่ฟาเทียนเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ จึงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
หานลั่วสุ่ยรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน จึงจ้องมองไปยังกระดูกเหล่านั้น
เมื่อลู่เฉินได้สติกลับมาจึงอธิบายว่า “ภายในโกศนั่น มีพลังที่กระดูกภูตเหล่านี้ต้องการอยู่”
ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยรู้สึกสงสัย แปลกใจว่าภูตผีในกระดูกเหล่านั้นต้องการพลังเช่นใดกัน
ลู่เฉินไม่ได้พูดสิ่งใด กลับก้าวไปทีละก้าว
กระดูกเหล่านั้นราวกับมีท่าทางตกใจขึ้นมา ค่อย ๆ หันศีรษะไป และแววตายังเปล่งแสงบางอย่างแปลก ๆ
แววตานั้นดูน่ากลัวมาก ราวกับต้องการกัดลู่เฉินให้ขาดเป็นชิ้น ๆ
ในตอนนั้นเอง แสงสีเขียวที่เปล่งออกมาจากภายในโกศยิ่งดูแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อกระดูกเหล่านั้นได้รับก็รีบพุ่งไปยังลู่เฉินทันที ราวกับต้องการจะลงมือจัดการเขา
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มประหลาด จากนั้นกุ่ยเจี๋ยจึงพุ่งตัวออกไป
กุ่ยเจี๋ยพุ่งเข้าไปภายในร่างของกระดูก กระดูกนั้นจึงแตกสลายไป
กระดูกเหล่านั้นจึงค่อย ๆ ล้มลงตรงหน้าลู่เฉิน ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยท
