บทที่ 463 เมื่อบรรเลงคาถาทำลายเสียง ความเงียบสงบก็บังเกิดทันที!
ลู่เฉินคลี่ยิ้มออกมา “ผ้าคลุมหน้านั่นไม่ใช่ผ้าคลุมหน้าธรรมดา!”
ฟาเทียนไม่รู้ว่าผ้าคลุมหน้านั้นพิเศษตรงไหน
ลู่เฉินมีความสามารถในการควบคุมทุกอย่าง แต่ผ้าคลุมหน้านั้นต้องหลอมรวมเข้ากับนางแน่ เขาถึงฉีกมันออกไม่ได้
และไม่ว่าอย่างไร ลู่เฉินก็ต้องเคยพบนางมาก่อนเป็นแน่!
ชายหนุ่มใช้ ‘ไข่มุกราตรีสมุทร’ มองไปรอบ ๆ จนกระทั่งพบร่องรอยของกลุ่มคน แล้วจึงเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ”
ฟาเทียนและหานลั่วสุ่ยรีบตามไป
…
ในห้องลับวิญญาณของเถียนอวิ๋นเมิ่ง หญิงสาวกำลังถูกคลื่นไอมารหลอกหลอนจนเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!” เถียนอวิ๋นเมิ่งมองไปที่ผู้อาวุโสกระดูกและผู้บรรเลงขลุ่ยรอบตัวนางด้วยสีหน้าเจ็บปวด
แต่คนเหล่านี้ไม่แยแส
เถียนอวิ๋นเมิ่งจึงเอ่ยขอร้อง “ผู้อาวุโสกระดูก ได้โปรด ข้ายังไม่อยากถูกมารเข้าสิง!”
“เจ้าถูกกำหนดให้มีจุดจบแบบนี้ตั้งแต่ใช้ไข่มุกนั่นแล้ว” ผู้อาวุโสกระดูกเอ่ยเสียงเย็น
“ข้าไม่ต้องการมัน!” เถียนอวิ๋นเมิ่งพลันร้อนใจ
ทว่าพูดไปก็ไม่มีใครสนใจ นางได้แต่ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่สติจะพร่ามัวไปมากกว่านี้ นางก็ตะโกนด้วยความเจ็บปวดใจว่า “ท่านนักบุญ ข้า ข้าไม่อยากกลายเป็นมาร!”
“เจ้าเป็นผู้ฝึกตนวิถีมารอยู่แล้ว เหตุใดจะกลายเป็นมารตอนนี้ไม่ได้ล่ะ” นักบุญหญิงพูดอย่างเย็นชาในความมืด
“ข้า ข้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนวิถีมาร แต่ข้าไม่อยากเป็นมารท
