บทที่ 462 เซียนขลุ่ยลงมือ
เถียนอวิ๋นเมิ่งคุ้มคลั่ง ผลักมือทั้งสองข้างออกไป ส่งหมอกหิมะให้พุ่งไปล้อมตัวลู่เฉิน ราวกับว่าจะกลืนกินชายหนุ่มเข้าไป
เม็ดยาเพลิงที่ควบแน่นเป็นเม็ดยาหยางทั้งหกนั้นถูกกระตุ้นในร่างกายของลู่เฉิน ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกร้อนฉ่าไปทั้งตัว และเมื่อหมอกหิมะมาถึง ลู่เฉินก็ไม่เป็นอันใด
เถียนอวิ๋นเมิ่งตกตะลึง “เจ้าอยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้นไม่ใช่หรือ?!”
“แล้วไง?” ลู่เฉินยิ้มแปลก ๆ
เถียนอวิ๋นเมิ่งเริ่มกระวนกระวาย นางเริ่มโจมตีทุกรูปแบบ แต่ไม่สามารถทำอันใดลู่เฉินได้เลย
ชายหนุ่มล้อนางว่า “ก่อนหน้านี้เจ้าทำอันใดข้าไม่ได้ แล้วตอนนี้จะทำอันใดได้?!”
“ตอนนี้ข้าอยู่ในขั้นแปลงเซียนระดับสมบูรณ์พร้อมแล้ว!” เถียนอวิ๋นเมิ่งตื่นตระหนก
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็ดูเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “แล้วอย่างไร?”
เถียนอวิ๋นเมิ่งไม่ยินดีนัก ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ ไข่มุกสวรรค์ปลอมในร่างกายของนางทะลุผ่านร่างออกมาทันที มันเปล่งแสงสีเลือด ปกคลุมร่างของเถียนอวิ๋นเมิ่งเอาไว้
ครู่ต่อมาเถียนอวิ๋นเมิ่งก็คำรามลั่น ตามมาด้วยปีกสีแดงคู่หนึ่งที่ปรากฏขึ้น ร่างของนางลอยขึ้นกลางอากาศ
“เจ้าบังคับข้าให้ทำแบบนี้เอง!” เถียนอวิ๋นเมิ่งพูดด้วยเสียงแหบแห้ง
ลู่เฉินมองไปที่นางและพึมพำว่า “ไข่มุกสวรรค์ปลอมนั่นมีไอมาร!”
“ไม่สำคัญว่ามันจะเป็นไอมารหรือไม่ ขอแค่มันสามารถฆ่าเจ้าได้ก็พอ!” เถียนอวิ๋นเมิ่งไม่สน
