ใจอีกต่อไป แม้แต่สติสัมปชัญญะก็ไม่ชัดเจน
ลู่เฉินเตือนว่า “ในไม่ช้า เจ้าจะถูกมารสิง สุดท้ายก็จะสูญเสียความเป็นตัวเอง! กลายเป็นมารเต็มตัว!”
“ข้าไม่รู้ว่ามารที่เจ้ากำลังพูดถึงคืออันใด รู้แค่ว่ายามนี้ ขอแค่ข้าลงมือ ข้าก็สามารถสังหารเจ้าได้อย่างง่ายดาย!” เถียนอวิ๋นเมิ่งกล่าวอย่างมั่นใจ
“ถ้าอย่างนั้นก็รับประกันเลยว่าเจ้าจะต้องกลัวข้าแน่!”
“กลัวเจ้าหรือ?” เถียนอวิ๋นเมิ่งไม่เชื่อ ทันใดนั้นเงาก็ปรากฏตัวต่อหน้าลู่เฉิน
ลู่เฉินเปิดพลังมารหมายเลขหนึ่งเขตหวงห้ามหมื่นมาร
ปิศาจทั้งหมดต่างหวาดกลัวกลิ่นอายนี้
และก่อนที่ร่างของเถียนอวิ๋นเมิ่งจะไปถึงลู่เฉิน นางก็รู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อ ไม่ฟังนางด้วยซ้ำ
“นี่ เกิดอันใดขึ้น?” เถียนอวิ๋นเมิ่งกระวนกระวาย
ลู่เฉินมองไปที่เถียนอวิ๋นเมิ่ง พลางแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “เมื่อคนคนหนึ่งถูกมารเข้าแทรก จะเหลือสติสัมปชัญญะแค่ครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็จะไม่ได้สติ กลายเป็นมารที่แท้จริง และมารที่แท้จริงนั้นแตกต่างจากผู้ฝึกตนวิถีมารลิบลับ”
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงสิ่งใด!” เถียนอวิ๋นเมิ่งสับสน แต่นางรู้สึกว่าร่างกายของนางแข็งทื่อ จิตใจถูกไอมารบดบังไปแล้ว
ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “หากถูกมารเข้าแทรก เจ้าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกำลังทำอันใดอยู่ สุดท้ายจะกลายเป็นมาร สูญเสียตัวเองไป แต่ผู้ฝึกฝนวิถีมารยังเป็นตัวของตัวเองได้ ไม่ต่างจากคนทั่วไป!”
“ไม่ว่าจะเป็นมารที่แท้จริงหรือผู้ฝึกตนวิถีมาร อ
